Bir gün hazret-i Ömer, zekat develerinden,
Birinin ardý sýra koþuyordu ki, birden,

Gördü hazret-i Ali, Halifenin halini.
Sordu hayret içinde, ona þu sualini:

(Hayrola, nedir bu hal ya Emir-el müminin!
Neden böyle koþarsýn, ardýndan bu devenin?)

Buyurdu ki: (Ya Ali, beytülmalýn bu deve.
Havutunu düþürmüþ, kaçýyor baþka yere.

Tutup da havutunu vurayým ki ben derhal,
Zarara uðramasýn, zamanýmda beytülmal.)

Dedi ki: (Ýyi ama, siz niçin koþarsýnýz?
Olmaz mý baþkasýný bu iþe koþtursanýz?)

Buyurdu ki: (Ya Ali, bu iþ benim vazifem.
Yarýn mahþer gününde, bu, benden sorulur hem.

Bizzat ben yapayým ki vazifemi bu günde,
Piþmanlýk duymayayým, yarýn mahþer gününde.)

Duydu hazret-i Ali, bu sözü Halifeden,
Derinden bir (Âh) çekip, aðladý sonra hemen.

Ve dedi ki: (Ya Ömer, iþ böyledir hakikat.
Senin gittiðin yoldan, gidemez kimse fakat.

Bu iþi, senden sonra götürecek kiþiler,
Korkarým yapamayýp, sýkýntýya düþerler.)

Yine hazret-i Ömer, milletine faraza,
Herhangi bir nesneyi, yasaklayacak olsa,

Önce, ailesini toplayýp hemencecik,
Bu yasaðý, onlara ederdi önce tatbik.

Yakýn akrabalarý, bu yüzden diðer halktan,
Daha çok kaçarlardý, her haram ve günahtan.

Yine Bizans ilinden, bir gün de Halifeye,
Bir elçi gelmiþti ki, o dönerken geriye,

Halifenin hanýmý, borç alarak bir altýn,
Koku alýp doldurdu, içine cam bir kabýn.

Ve hediye gönderdi, elçinin hanýmýna.
O da, buna karþýlýk, kokularýn kabýna,

Mücevher doldurarak, gönderdi ona geri.
Verdiler bu hanýma, gelen mücevherleri.

Akþam hazret-i Ömer, evine geldiðinde,
Gördü mücevherleri, hanýmýnýn elinde.

Nereden geldiðini sual edince ondan,
Dedi ki: (Geldi bunlar, elçinin hanýmýndan.)

Buyurdu: (Benim zevcem olmasaydýn sen eðer,
Sana gönderilmezdi, elbet bu mücevherler.

Yabancý bir devletten, sana gelen hediye,
Aslýnda sana deðil, gelmiþtir Halifeye.

Hatta bu hediyeler, asýl beytülmalýndýr.
Senin olan, o ödünç aldýðýn bir altýndýr.)

Hanýmý kabul edip, dedi ki: (Peki a’la.)
Mücevherler satýlýp, konuldu beytülmala.