Bir gün hazret-i Osman, bir akþam vakti idi.
Ömer ibnil Hattab’ýn, ziyaretine gitti.

Selam verip oturdu Halifenin yanýna.
Lakin o, selamýný, almadý tam anýnda.

Ýki kandil vardý ki önünde Halifenin,
Biri, devlet malýydý, ötekiyse kendinin.

O anda, beytülmalýn kandili yanýyordu.
Anladý ki, devlete ait iþ yapýyordu.

Az sonra, o kandili söndürdü Ýbni Hattab.
Öbürünü yakarak, selama verdi cevap.

Lakin geciktirmiþti cevabý az bir zaman.
Bu iþi merak edip, sordu hazret-i Osman.

Dedi ki: (Ey Halife, selam verdim girince.
Niçin cevap vermedin, anýnda iþitince?)

Buyurdu ki: (Ya Osman, az önce yanan kandil,
Beytülmala aitti, þahsýmýn malý deðil.

Sen odaya girip de, tam selam verdiðin an,
Devletin bir iþini yapýyordum o zaman.

Beytülmalýn kandili yanýyordu önümde.
Onu, hiç þahsým için kullanmadým ömrümde.

Az bir iþim kalmýþtý, bitirip hemen onu,
Söndürdüm akabinde, beytülmalýn mumunu.

Benimkini yakarak, cevap verdim acele.
Lakin biraz gecikti, hakkýný helal eyle.)

Bir gün de, bir Müslüman, kýzarak zevcesine,
Geldi hemen hazret-i Ömer’in hanesine.

Zira sinirlenmiþti hanýmýna begayet.
Geldi ki, Halifeye, etsin onu þikayet.

Lakin o, varýr varmaz tam kapýnýn yanýna,
Ýçerden, bazý sesler eriþti kulaðýna.

Zevcesi, yüksek sesle, ona baðýrýyordu.
O ise sükut edip, hiç cevap vermiyordu.

O, bu hali görünce, düþtü büyük hayrete.
Zira o, zevcesini gelmiþti þikayete.

Vaziyeti görünce, vazgeçti þikayetten.
Kapýyý da çalmayýp, geriye döndü hemen.

Lakin hazret-i Ömer, görmüþtü gittiðini.
Çaðýrýp sual etti, ne için geldiðini.

O dedi: (Gelmiþtim ki, ben zat-ý alinize,
Hanýmýmdan, þikayet edeyim biraz size.

Ve lakin içeriden duyunca o sözleri,
Bu fikrimden vazgeçip, kapýdan döndüm geri.)

Ona, hazret-i Ömer buyurdu: (Ey Müslüman!
Zevcemin, üzerimde hakký vardýr her zaman.

Her türlü hizmetimi, severek yapar benim.
Ben de, kusurlarýný baðýþlar, affederim.)

Dedi ki: (Öyle ise, affettim ben de onu.
Artýk görmeyeceðim, zevcemin kusurunu.)