Vakta ki Ömer Faruk, yaparken halifelik,
Elçi göndermiþ idi, kendisine bir melik.

Birine sordu elçi Medine'ye gelince:
(Sizin sultanýnýzýn sarayý nerde?) diye.

O kimse çok þaþýrdý sualine elçinin.
Dedi: (Yoktur sarayý, bizim halifemizin.

O, þimdi bu saatte, Medine dýþýndadýr.
Asayiþ temin için, sahralarda dolaþýr.)

Bu sefer, daha fazla hayretle sordu elçi:
(Bulunmaz mý yanýnda, bir muhafýz ve bekçi?)

O, (Bulunmaz) deyince, isteyip ondan izin,
O da çýktý sahraya, sultaný görmek için.

Cihanýn titrediði, o haþmetli büyük zat,
Kuru toprak üstünde, uyuyordu o saat.

Onu böyle görünce, düþündü ki: Herhalde,
Halife bu kiþidir, sevindi fevkalade.

Dedi ki: (Þark ve garpta, milyonlarca kiþi, hep,
Bu zattan korkuyorlar, hikmeti ne ki acep?

Þunu öldüreyim de, kimseler yokken þu an,
Kurtulsun bütün dünya, bu zatýn korkusundan.)

Kýlýcýný kaldýrýp, vurmadan henüz daha,
Çýktý yerin altýndan, koskoca bir ejderha.

Saldýrdý üzerine, ona fýrsat vermeden.
Korkudan, kýlýcýný düþürdü elçi hemen.

O sýrada Halife, uyanýp kalktý derhal.
(Ne oluyor?) diyerek, elçiye etti sual.

Elçi bunu görünce, insafa geldi o an.
Þehadeti getirip, oldu hemen Müslüman.

Bir gün de kýtlýk oldu Medine'de bir ara.
Düþtüler Müslümanlar, çok sýkýntý ve dara.

Halife, kendisinin, kestirip devesini,
Fakir ve gariplere daðýttýrdý hepsini.

Ve lakin hizmetçisi, etin iyi yerinden,
Ayýrýp, onun için, piþirdi ayriyeten.

Getirip verdiðinde, üzüldü buna gayet,
Hizmetçiye sordu ki: (Nereden geldi bu et?)

Dedi: (Emrettiðiniz devenin etindendir.
Tamamýný daðýttýk, bu da senin hissendir.)

Halifenin yüz rengi, deðiþti birdenbire.
Dedi: (Yazýklar olsun, benim gibi Emir’e.

Kendisine ayýrýr, etin iyi yanýný,
Daðýtýr fakirlere, geriye kalanýný.

Ben bu eti yiyemem, derhal kaldýr önümden.
Çoluk çocuk sahibi bir fakire ver hemen.

Sakýn böyle iþ yapma sen kendi bildiðine.
Her günkü yemeðimden, sen bana getir yine.)

Hizmetçi, o yemeði, bir fakire vererek,
Getirdi ona yine, zeytinyaðý, tuz, ekmek.