Bir gün hazret-i Ömer, yârâniyle bir yere,
Giderken, aðlamaya baþladý birdenbire.

Eshab bunu görünce, taaccüp eylediler.
(Ya Ömer, sebep ne ki aðlýyorsun?) dediler.

Buyurdu ki: (Bir çocuk, girse Fýrat nehrine,
Çocuðun bu halinden, Ömer’in haberi ne?

Ama o boðulursa, yüzme bilmediðinden,
Yarýn kýyamet günü, sorulur yine benden.)

Bir gün, bir (saman çöpü) iliþince gözüne,
Derhal bir temennide bulunmuþtu o yine.

Buyurdu ki: (Keþke bir saman çöpü olsaydým.
Bilinen, hatýrlanan bir kimse olmasaydým.

Keþke doðurmasaydý annesi þu Ömer’i.
Keþke hiç olmasaydý tanýyan, bilen biri.

Keþke ücra bir köyde, bir Kureyþi olsaydým.
Yarýn zor olmasaydý mahþerdeki hesabým.)

Abdurrahman bin Avf da, anlatýr ki þöylece:
Bir köye gidiyorduk, Ömer ile bir gece.

Sýrtýnda, su tulumu var idi kendisinin.
Bir ara koydu yere, biraz dinlenmek için.

Ben, hemen kendisine eyledim ki þöyle arz:
(Ýzin ver, taþýyayým tulumu ben de biraz.)

Dedi: (Bugün taþýrsan, sen Ömer’in yükünü,
Kim taþýr günahýný yarýn kýyamet günü?)

Dedim ki: (Hafif olur, o gün sizin yükünüz.
Zira Resulullahýn yolundan yürüdünüz.)

Buyurdu: (Kurtulursa cehennem ateþinden,
Anla ki, gitmiþ Ömer Peygamberin peþinden.)

Vakta ki Ömer Faruk, terk etti bu dünyayý.
Oðlu, þöyle anlattý gördüðü bir rüyayý.

Dedi ki: (Ben babamý, rüyada gördüm gece.
Yüz rengi deðiþmiþ ve solmuþ idi bir nice.

Dedim ki: (Babacýðým, niçin çok üzgünsünüz?
Niçin böyle sararýp, solmuþ güzel yüzünüz?)

Buyurdu ki: (Evladým, öldüðümden beri hep,
Hesap ile meþguldüm, yorgunum bundan sebep.

Her þeyi, ince ince soruyorlar, þöyle ki,
Hesabýn biri bitip, baþlýyordu öteki.

Mesela bir tanesi, sorulan suallerin,
Eski bir yularýydý, zekat develerinin.

O yular, çok eskiyip, kopmuþtu da, yine ben,
Baðlayýp kullanmýþtým, onu birkaç yerinden.

Baþka gün, o yularý görmüþtüm de bir ara,
Kullanýlmaz diyerek, atmýþtým bir kenara.

Sordular ki: (Ne için, o deve yularýný,
Atýp da ziyan ettin, müminlerin malýný?)

Bu gibi suallere cevap vermek pek çetin.
Zira benden soruldu, her þeyi bu milletin.)