Hazret-i Ömer Faruk, her gece, muntazaman,
Þehrin sokaklarýný, dolaþýrdý her zaman.

Gayesi þu idi ki, varsa dertli bir kimse,
Ona yardým etsin de, kurtarsýn mümkün ise.

Fakir ve gariplere, gizli yardým yapardý.
Buna raðmen o yine, devam üzre aðlardý.

Bir gün ona sordular: (Hikmeti ne ki acep,
Görürüz, devam üzre aðlayýp inlersin hep?)

Buyurdu ki: (Bir koyun, Fýrat’ýn kenarýnda,
Gezerken, bir kurt gelip onu kapsa bir anda,

Yarýn mahþer gününde, korkarým ey insanlar,
Onun hesabýný da, yine benden sorarlar.)

Amr ibni As’ýn oðlu, Abdullah hazretleri,
Der ki: Gördüm rüyada, ben hazret-i Ömer’i.

Ona sual ettim ki: (Ya Emir-el müminin!
Rabbinin huzurunda, nasýl sual edildin?)

Ben bunu sorduðumda, bitkin ve çok yorgundu.
Sordu ki: (Ben öleli, ne kadar zaman oldu?)

Dedim ki: (Bir yýl oldu, ne için sordun acep?)
Dedi: (Þimdiye kadar, hesap veriyordum hep.

Rahmeti, gadabýný aþmasaydý Allah’ýn,
Pek zordu kurtulmasý yoksa ibni Hattab’ýn.)

Bir gün hazret-i Ömer, sahabe-i kiramdan,
Hazret-i Huzeyfe’yle otururken bir zaman,

Buyurdu: (Ya Huzeyfe, malumdur ki, o Server,
Münafýk olanlarý, vermiþti sana haber.

Çok rica ediyorum, lütfen bana beyan et.
Bende, münafýklýktan var mý hiçbir alamet?)

O ise cevabýnda, dedi: (Sen, ne diyorsun?
Sende böyle alamet yoktur, Allah korusun.)

Bir gün Herem bin Hayyan, geldi Veysel Karni’ye.
Rica etti: (Bana bir nasihat eyle!) diye.

O dahi buyurdu ki: (Ey Herem ibni Hayyan!
Unutma ki, öldüler senin annen ve baban.

Bir nice Peygamberler aleyhimüssalevat.
Hem Hüdâ’nýn Habibi, o dahi etti vefat.

Hazret-i Ebu Bekir ve birçok sahabiler,
Kardeþim Ömer dahi vefat etti, vah Ömer!)

Onun son haberine, þaþýrdý Herem fakat.
Dedi: (Ömer hayatta, etmedi henüz vefat.)

Üveys, tekrar etti ki: (Elbette öldü Ömer.
Bana, onun mevtini, Rabbimiz verdi haber.

Kendini de ölmüþ bil sen de ey Ýbni Hayyan!
Ve hatta sen ölümü, unutma hiçbir zaman.

Kavmine, akrabana varýnca sen de bizzat,
Ölümü hatýrlatýp, eyle öðüt nasihat.)

Ýbni Hayyan ayrýlýp, gelince Medine’ye,
Ýþitti Ömer Faruk, dünyadan göçtü diye.