Ümeyr ibni Veheb ki, iman etmeden önce,
Küffâr tarafýndaydý, meþhur Bedir cenginde.

Bir oðlu esir olup, firar etti kendisi.
Bu hususu, Safvan’la, konuþtular ikisi.

Safvan dedi: (Ya Ümeyr, Bedir’den sonra bana,
Yaþamanýn bir tadý kalmadý benden yana.)

Ümeyr dedi: (Vallahi, bu sözün tam yerinde.
Oðlum, hâlâ esirdir Müslümanlar elinde.

Eðer borcum olmasa, düþünmesem maiþet,
Onun intikamýný alýrdým gidip elbet.)

Safvan dedi: (Ya Ümeyr, maiþet ve borcunu,
Üstüme alýyorum, sen düþünme hiç onu.

Bu hususta, yapacak bir þeyin varsa þayet,
Hiç durma, Medine’ye þimdi eyle hareket.)

Ümeyr memnun olmuþtu, kalktý hemen yerinden.
Dedi: (Kurtulamazlar, artýk benim elimden!)

Kýlýcýný sýyýrýp, zehirledi iyice,
Eteðinin altýna, yerleþtirdi gizlice.

Daha sonra pür hiddet, devesine binerek,
Ulaþtý Medine’ye, kendini gizleyerek.

Tam mescidin önünde, inerken devesinden,
Hazret-i Ömer görüp, yapýþtý ensesinden.

Zira firasetiyle, tanýmýþtý kendini,
Ve bilmiþti, kötü bir maksatla geldiðini.

Hazret-i Ömer ile, eshabdan bazý zevat,
Çýkardýlar Ümeyr’i, Resule hem o saat.

Ona sual etti ki, þaný büyük Peygamber:
(Mekke’den Medine’ye, niçin geldin ya Ümeyr?)

Dedi ki: (Ya Muhammed, geldim, rica edeyim.
Oðlumu baðýþlarsan, alýp geri gideyim.)

Buyurdu: (Eteðinin altýnda gizlediðin,
O zehirli kýlýcý, ne sebeple getirdin?

Sonra sen Safvan ile, Mekke’de, bir odada,
Nasýl anlaþmýþtýnýz, beyan eyle onu da.)

Ümeyr çok þaþýrmýþtý, baþýný eðdi öne.
Bir þeyler oluyordu, o sýrada kalbine.

Ne konuþtular ise Safvan’la, teker teker,
Bütün tafsilatýyla söyleyince Peygamber,

Mahcubiyet içinde, deðiþti benzi birden.
Dedi: (Hak Peygambersin, iman ettim þimdi ben.

Zira iþitmemiþti, kimse bu þartýmýzý.
Hak teâlâ bildirdi, sana bu sýrrýmýzý.)

Kelime-i þehadet getirerek o anda,
Müslüman oluverdi, Resulün huzurunda.

Ümeyr der ki: (Önceden, Allah’ýn Resulünün,
Dinini söndürmeye çalýþýrken gün be gün,

Þimdi, ayný gayret ve samimiyetle yine,
Çalýþýrým Allah’ýn dininin nusretine.)