Hazret-i Ömer Faruk, þehid edildiðinde,
Derin býçak yarasý var idi bedeninde.

Bir cerrah çaðýrdýlar henüz vefat etmeden.
Gelip, yaralarýný anýnda dikti hemen.

Dedi: (Üç gün müddetle, etmeyin hiç hareket.
Zira dikiþler için, tehlikelidir gayet.)

Anladý vefatýnýn yaklaþmýþ olduðunu.
Hazret-i Aiþe’ye, irsal etti oðlunu.

Abdullah gitti hemen, onun evine kadar.
Dedi ki: (Pederimin, size bir ricasý var.

Diyor ki: Ahirete göç edersek eðer biz,
Ravda’ya defnim için, izin verir misiniz?)

O bunu iþitince, üzüldü, çok aðladý.
Dedi: (Ömer, babamdan bize bir yadigardý.

O yeri, kendim için düþünüyordum, fakat,
Madem ki o istiyor, ederim muvafakat.)

Abdullah, bu cevabý alarak geldi yine,
Nakletti aynýsýný, mübarek pederine.

Ýzin verdiði için, sevindi o da gayet.
Bu sefer, þu þekilde etti ona vasiyet:

(Ölürsem, bir daha git evine Aiþe’nin.
Bir daha izin iste, Ravda’ya defnim için.

Belki benden utanýp, eylemiþtir müsaade.
Sonra vazgeçebilir, þimdi evet dese de.)

Çýkmasýna, az vakit kalmýþtý ki namazýn,
Doðruldu yataðýndan abdest için ansýzýn.

Lakin o hareketle, söküldü dikiþleri.
Eshab, haber alarak, girdiler hep içeri.

Buyurdu: (Hakkýnýzý helal edin cümleniz.
Zira mahþere kaldý, bir daha görüþmemiz.)

Kelime-i þehadet getirdi son bir daha.
Ruhunu teslim edip, vasýl oldu Allah’a.

Vasiyet mucibince, Abdullah gitti hemen,
Yine izin istedi, hazret-i Aiþe’den.

O, aðlayýp dedi ki: (Ya Emir-el müminin!
Vefatýnda bile sen, adlini terk etmedin.

Vermiþ idim o yeri, sana ben daha önce,
Deðiþir mi kararým, þimdi vefat edince?)

Techiz ve tekfin gibi hizmetleri gördüler.
Namazýný kýlarak, Ravda’ya götürdüler.

Bir sahabi, Ravda’ya yaklaþýp biraz daha,
Edeple arz eyledi, þunu Resulullaha.

Dedi: (Ya Resulallah, getirdik Ömer’i biz.
Yanýnýza defn için, var mýdýr müsaadeniz?)

Ýþitti cümle Eshab, sesini Peygamberin,
Buyurdu: (Dostumuzu, yanýmýza getirin!)

Sonra Ravda kapýsý, açýldý birdenbire.
Onu defn eylediler, þimdi yattýðý yere.