Resulullah, mescitte, bir gün oturuyordu.
Sahabe-i güzine, nasihat ediyordu.

Buyurdu ki: (Her kiþi, ölüp kabre girince,
Ýki sual meleði, ona gelir hemence.

Ýkisi de heybetli ve çok korkunç melektir.
Bunlarýn sualine cevap vermek bir derttir.)

Dinleyenler içinde, hazret-i Ömer dahi,
Vardý ki, o Resule arz etti þu suali:

Dedi: (Ya Resulallah, girince kabrimize,
Þu andaki aklýmýz, verilecek mi bize?)

Buyurdu: (Nasýl ise, þu andaki aklýnýz,
Kabre girince dahi, öyle olacaksýnýz.)

Dedi: (Madem aklýmýz, kabirde verilecek.
Öyle ise yok bir þey, hiç endiþe edecek.)

O, fikrini Resule eyleyince böyle arz,
Buna, hazret-i Ali, taaccüp etti biraz.

Vakta ki Ömer Faruk, göç etti bu âlemden.
Hatýrladý bu sözü, hazret-i Ali hemen.

Düþündü ki: Þimdi biz, göreceðiz Ömer’i.
Bakalým olacak mý, davasýnýn tam eri?

Nasýl cevap verecek, sual meleklerine?
Deyip, teveccüh etti hemen onun kabrine.

Yani kabre çevirip, o an nurlu kalbini,
Gördü Ömer Faruk’un, kabirdeki halini.

Baktý ki, biraz sonra, geldiler Münker-Nekir.
Suale baþladýlar: (Rabbin kim, dinin nedir?)

Lakin çok heybetli ve korkunçlardý o ara.
Bekledi, Ömer Faruk ne diyecek onlara?

Baktý, gayet sakindi, korkusuz, endiþesiz.
Dedi: (Siz ey melekler, nereden gelirsiniz?)

Onun bu sualine, o melekler cevaben,
Dediler: (Geliyoruz, yedinci kat göklerden.)

Sordu ki: (Yedinci kat gök ile, benim kabir,
Arasý, size göre ne kadar mesafedir?)

(Yedibin yýllýk yoldur) diye cevap verdiler.
O zaman Ömer Faruk, dedi ki: (Ey melekler!

Tâ yedibin senelik uzak yoldan geldiniz.
Yine de Rabbinizi, unutmadýnýz da siz,

Ben, þimdi biraz önce, yeni çýktým evimden.
Þuracýktan kabire gelinceye kadar ben,

Ne için unutayým Rabbim ile dinimi?
Hâþâ, unutur muyum hem de Peygamberimi?)

Sonra, iki meleði, elleriyle tutarak,
Þöyle dedi onlara, çok heybetli olarak:

(Bu ümmete, bir daha, böyle korkunç, heybetli,
Gelmiyeceðinize, söz verin bana haydi!)

Allahü teâlânýn, emriyle söz verdiler.
(Bu ümmete, heybetle hiç gelmeyiz) dediler.