Bazý genç Eshab ile, Ali bin ebi Talip,
Sohbet ediyorlardý, eskilerden bahsedip.

Hazret-i Ömer’in de, bahsi geçti bir ara.
Hemen hazret-i Ali, buyurdu ki onlara:

(Sizler, hangi Ömer’i söylersiniz ki acep,
Ömrü, Ýslamiyet’e hizmet ile geçti hep.

Doðurmadý bir anne, böyle mümtaz bir evlat.
Methetti kitabýnda Rabbimiz onu bizzat.

Sünnet-i seniyyeye, muvafýktý her hali.
Ayýrdý net olarak, haram ile helali.

Hak teâlâ, dinini, onunla etti aziz.
Onun gelmesi ile, kâfirler kaldý aciz.

Öyle saðlam yaptý ki halifelik iþini,
Zor duruma düþürdü, kendinden sonrakini.

Yani onun yaptýðý bir tarzda halifelik,
Yapmaktan, aciz kaldý ondan sonra her melik.

Zayýf ve düþkünlere, pek çoktu merhameti.
Yaymýþtý yeryüzüne, huzur ve adaleti.

Cihana ün salmýþken, böyle adaletiyle,
Hiç gurur ve kibire, kapýlmazdý az bile.

Mertebesi, indallah bu kadar yüksek iken,
Hep aþaðý görürdü kendisini herkesten.

Onun, din-i Ýslam’a yaptýðý o hizmeti,
Yapmaya, yetiþmezdi hiç kimsenin kuvveti.

Öyle vera ve takva sahibiydi ki Ömer,
Onun gibi olmaktan, aciz kaldý gayriler.

Sadaka sütlerinden, verdiler bir gün ona.
Ýçti, lakin sonradan, vakýf oldu o buna.

Hemence, boðazýna sokarak parmaðýný,
Çýkardý midesinden o sütün tamamýný.

Dedi ki: (Ya ilahi, gelen budur elimden.
Sana sýðýnýyorum, kalan zerrelerinden.)

Bir gün de, ganimetten bir miktar miski, yine,
Emanet olaraktan, getirmiþti evine.

Zevcesine dedi ki: (Bu, ganimet malýdýr.
Benim deðil, bilakis fakirlerin hakkýdýr.

Bu miski, bir an önce satýver de bir ara,
Daðýt paralarýný, fakir ve muhtaçlara.)

Aldý onu zevcesi, sandýða koydu hemen.
Birkaç gün geçmiþti ki, o günden itibaren,

Bir sabah, otururken zevcesiyle evinde,
O miskin kokusunu, duydu baþ örtüsünde.

Anladý bu kokunun, o miskten geldiðini.
Derhal alýp yýkadý, örtünün her yerini.

Buyurdu ki: (Bu miskin faydasý, kokusudur.
O koku gitmedikçe, bulamam rahat, huzur.

Sakýnabilir isek eðer böylelerinden,
Kurtulmak mümkün olur, daha büyüklerinden.)