Resulullah, kýlýnca her sabah namazýný,
Eshaba döndürürdü, mübarek nur yüzünü.

Onlar onu görünce, nurlanýrdý kalbleri.
Hemen unuturlardý, üzüntü ve dertleri.

Yine öyle bir sabah, kýlýndý namaz o gün.
Eshab bekliyordu ki dönmesini Resulün,

Allah’ýn Peygamberi, sahabeye dönmeden,
Hazret-i Ali ile, çýktý bir þey demeden.

Eshab anlamamýþtý niçin gittiklerini.
Bir miktar beklediler, dönüp gelmelerini.

Allah’ýn Peygamberi, hazret-i Ali ile,
Fatýma’ya gittiler, bir neþe ve sevinçle.

Buyurdu ki: (Ya Ali, ben gireyim içeri.
Sen kapýda bekle de, girmesin baþka biri.)

Zira yeni doðmuþtu torunlarý Hüseyin.
Melekler, grup grup gelirdi tebrik için.

Velakin Resulullah, mescide dönmeyince,
Bekleþen sahabeyi, merak sardý iyice.

Önce hazret-i Sýddýk, sonra Ömer ve Osman,
Geldiler o haneye, cümle eshab birazdan.

Resulün izni ile, hep girdiler içeri.
Aliyyül Mürteza’yý tebrik etti her biri.

Hazret-i Ali dahi, içeri girdi hemen.
Çok sevinçli olduðu, belli idi yüzünden.

Dedi: (Ya Resulallah, sabahtan, þu ana dek,
Geldiler tebrik için, dörtyüzellibin melek.)

Buyurdu: (Nasýl saydýn ya Ali melekleri?)
Dedi ki: (Grup grup gelirlerdi her biri.

Konuþurdu hepsi de, ayrý bir lisan ile.
Her grup, sayýsýný söylerdi bana yine.)

Ýkinci torunlarý, dünyaya geldiðinden,
Allah’ýn Resulü de, sevinçliydi bu yüzden.

Ve o gün, Hüseyin’i alarak kucaðýna,
Ezan ve ikameti, okudu kulaðýna.

Hazret-i Hüseyin’in, çok nur vardý yüzünde.
Etraf aydýnlanýrdý gece yürüdüðünde.

Yaya, yirmibeþ defa hac yaptý Medine’den.
Her kiþi binse dahi, o binmezdi katiyen.

Derdi ki: (Cömert kiþi, daima izzet bulur.
Cimri ise, her zaman zelil olur, hor olur.

Biri yardým ederse, bir müminin iþine,
Ve merhamet ederse, hem bir din kardeþine,

Yarýn mahþer gününde, düþse o bir darlýða,
Allah da, o kimseyi çýkarýr ferahlýða.)

Bir hadis-i þerifte, Allah’ýn Peygamberi,
Buyurdu: (Ben benzerim, þöyle bir aðaca ki,

Fatýma, onun kökü ve Ali gövdesidir.
Hasan ve Hüseyin de, aðacýn meyvesidir.)