Beni Necran diye bir kavim vardý o zaman.
Ýman etmiyorlardý, bunlar inatlarýndan.

Resulullah, onlardan, çaðýrýp bir heyeti,
Derhal mübaheleye, onlarý davet etti.

Buyurdu: (Var mýsýnýz, gelelim bir araya.
Þöyle dua edelim, Allahü teâlâya:

Kim yanlýþ yolda ise, eðer ki içimizden,
Allah lanet eylesin onlara þimdi hemen.)

Onlar cevap vermeyip, (Düþünelim) dediler,
Gelip, reislerine bunu haber verdiler.

Bu durum karþýsýnda, çok korktu reisleri.
Topladý kabilede bulunan kimseleri.

Ve þöyle söyledi ki: (Ey kavim, dikkat edin.
Peygamber olduðunu, biliriz Muhammed’in.

Bir kavim, Peygamberle mübahele ederse,
O kavmin hepsi ölür, sað kalmaz tek bir kimse.

Eðer toptan yok olmak istemiyor iseniz,
Onunla mübahele etmekten el çekiniz.)

Ertesi gün gelince, hýristiyan heyeti,
Gördüler o Serverle, yanýnda ehl-i beyti.

Hazret-i Hüseyin’i, oturtmuþ kucaðýna.
Hazret-i Hasan’ý da, alývermiþ yanýna.

Hazret-i Ali ile, Fatýma’yý alarak,
Gelmiþti Resulullah, bir aile olarak.

Ve þöyle buyurdu ki: (Þimdi beni dinleyin!
Ben bir dua edeyim, sizler de âmin deyin.)

O heyetin baþkaný, korkuya kapýlarak,
Yanýnda olanlara, dedi ki son olarak:

(Þu anda karþýmýzda, var ki öyle kimseler,
Yaratýr Hak teâlâ, her neyi isteseler.

Mesela deseler ki: Þu dað kalksýn yerinden.
Onlarýn hürmetine, kaldýrýr Allah hemen.

Sonra da deseler ki: Tekrar gelsin yerine.
Getirir Hak teâlâ, onlarýn hürmetine.

Onlarla mübahele edersek eðer þu an,
Muhakkak ki topyekün, hep oluruz periþan.)

Bu þekilde konuþup, karar veren o heyet,
Peygamber-i ziþâna, dediler: (Ya Muhammed!

Biz bu babta konuþup, müþavere eyledik.
Mübahele etmemek yolunda karar verdik.)

Resulullah, onlara buyurdu ki o zaman:
(Öyleyse iman edip, siz de olun Müslüman.)

Bunu da reddedince buyurdu: (Öyle ise,
Savaþa hazýr olun, son ikazdýr bu size.)

Dediler ki: (Seninle, savaþ da etmeyelim.
Ýkibin kat elbise, sana cizye verelim.)

Peygamber efendimiz, bunu kabul ettiler.
Oradan, saadetle evlerine döndüler.