Yumuþak huylu idi, hiç kýzmazdý boþ yere.
Þefkatli davranýrdý, kendinden acizlere.

Hiddetli olsa bile savaþlarda bir hayli,
Lakin sulh zamanýnda, yumuþaktý her hali.

Kanber adlý kölesi vardý ki kendisinin,
O, severek yapardý, çoðunu hizmetinin.

Bir gün, bu kölesini çaðýrmak etti icab.
Seslendi, lakin ondan gelmedi hiçbir cevap.

Daha yüksek ses ile, çaðýrdý onu yine.
Lakin yine bir cevap gelmedi kendisine.

Halifenin sesini, köle iþitiyordu.
Velakin bile bile hiç cevap vermiyordu.

Hazret-i Ali ise, düþünür idi ki hep:
Kanber cevap vermiyor, sebebi ne ki acep?

Dýþarda duruyordu halbuki biraz evvel.
Ýþitmesi lazýmdý sesimi gayet güzel.

Yedi defa çaðýrýp, bir cevap gelmeyince,
Allah aslaný Ali, meraklandý iyice.

Kanber'i bulmak için, dýþarý çýktý hemen.
Velakin çýkar çýkmaz, dona kaldý hayretten.

Zira dururdu Kanber, tam kapýnýn önünde.
Üstelik de korkmadý, hiç onu gördüðünde.

Buyurdu ki: (Ey Kanber, burada duruyorsun.
Peki ama, ne için bir cevap vermiyorsun?)

Dedi ki: (Ey efendim, duyuyordum sesini.
Lakin cevap vermeyip, imtihan ettim seni.

Baktým, kýzacak mýsýn ben cevap vermeyince?
Kazandýn imtihaný, hiç öfkelenmeyince.)

Buyurdu ki: (Ey Kanber, içyüzü þu ki iþin,
Kolayca öfkelenmem dünyalýk þeyler için.

Lakin bu imtihana, seni teþvik edeni,
Kýzdýrmak maksadýyla, azad ettim ben seni.)

Onu, bu imtihana, þeytandý teþvik eden.
Onu azad ederek, þeytaný üzdü hemen.

Çok zaman yaya yürür, binmez idi atýna.
Ýþini kendi yapar, vermezdi baþkasýna.

Çarþýdan erzak alýp, taþýr iken kendisi,
Onu görüp, bir hayli üzüldü hizmetçisi.

Dedi ki: (Ey halife, bu hizmeti ver bize.
Zira bu gibi iþler, münasip deðil size.)

Buyurdu: (Bir babanýn, çoluk çocuðu için,
Çalýþýp yorulmasý, güzeldir, deðil çirkin.)

Hizmetçisi dedi ki: (Halifesiniz sizler.
Hafiflik verir size bu gibi basit iþler.)

Buyurdu ki: (Bir baba, kazanýp helalinden,
Taþýrsa, hiçbir nesne kaybetmez kemalinden.

Hem de her adýmýna, yazýlýr sevap, ecir.
Hak teâlâ indinde, hem daha da yücelir.)