Bir gün Peygamberimiz, Allah’ýn aslanýna,
Þöyle sual etti ki: (Ya Ali, söyle bana!

Altýyüzbin koyun mu, benden talep edersin,
Altýyüz bin öðüt ve nasihat mi istersin?)

Peygamber-i ziþânýn sualine cevaben.
(Altýyüzbin nasihat isterim) dedi hemen.

Buyurdu ki: (Uyarsan, eðer þu altýsýna,
Altýyüzbin nasihat yerine geçer sana.

Herkes nafilelerle meþgul olduðu zaman,
Sen, farz ibadetleri ifa et muntazaman.

Herkes dünya iþiyle meþgul olduklarýnda,
Sen, cenâb-ý Allah’ý hatýrla her anýnda.

Yani uðraþýrken de dünya iþleri ile,
Allahü teâlâyý, unutma bir an bile.

Herkes araþtýrýrken, baþkasýnýn aybýný,
Sen, araþtýr sadece kendi ayýplarýný.

Ve herkes, insanlarýn rýzasýný ararken,
Allahü teâlânýn rýzasýný ara sen.

Herkes uðraþýr iken, çok amel yapmak için,
Sen, halis olmasýna dikkat et her iþinin.

Herkes dünyayý sevip, onu imar ederken,
Dinini imar eyle, ziynetlendir onu sen.)

Bir gün hazret-i Ali, Sýffine gidiyordu,
Lakin yol esnasýnda, susadý bütün ordu.

Aradýlar ise de, su yoktu oralarda.
Yerde, büyük bir kaya gördüler o arada.

Onu kaldýrmak için, uðraþtýlar bayaðý.
Kýmýldatamadýlar yine de o kayayý.

Lakin hazret-i Ali, gelerek tek baþýna,
Kaldýrýnca, altýndan su fýþkýrdý dýþýna.

Yine o yakýnlarda, vardý ki bir kilise,
Otururdu içinde, yaþlý bir rahip kimse.

O bunu görür görmez, oraya koþtu derhal.
Ve (Sen peygamber misin?) diyerek etti sual.

Cevaben buyurdu ki: (Ben peygamber deðilim.
Lakin son peygamberin, vâris ve vekiliyim.)

Rahip, onun elini tutarak sevincinden,
Þehadeti okuyup, Müslüman oldu hemen.

Dedi: (Biz okuduk ki semavi kitaplarda,
Güzel bir pýnar vardýr, bu kayanýn altýnda.

Velakin o kayayý kim kaldýrabilirse,
Ya peygamber, ya onun vekilidir o kimse.

Burada, bunun için yýllardýr bekliyordum.
Sen onu kaldýrýnca, aradýðýmý buldum.

Zaten bu kilise de, yapýldý bundan sebep.
Yýllardýr çok rahipler, bekledi burada hep.)

Ali bin ebi Talip, bunlarý iþitince,
Aðlayýp, gözlerinden yaþlar aktý bir nice.