Bir gün hazret-i Ali, bir sabah namazýna,
Gidiyorken, rastladý ihtiyar bir insana.

Ayný istikamette giderdi o da o an.
Lakin yavaþ giderdi, çok yaþlý olduðundan.

Ali bin ebi Talip, cemaate yetiþmek,
Düþüncesiyle onu, istedi geçip gitmek.

Velakin hürmet edip, onun ak sakalýna,
Önüne geçemeyip, takýldý arkasýna.

Ýhtiyarýn ardýndan, yavaþça yürüyerek,
Geldiler bu þekilde, mescidin önüne dek.

Sonra hazret-i Ali, mescide girdi, fakat,
Devam etti yoluna, oradan o yaþlý zat.

Ali bin ebi Talip, anladý ki bu sefer,
O kiþi mümin deðil, hýristiyanmýþ meðer.

Velhasýl içeriye tam girdiði saatte,
Gördü ki, hep rükua eðilmiþ cemaat de.

Güneþin doðmasýna, kalmýþtý az bir zaman.
Aceleyle son safta, imama uydu o an.

Resulullah, rükuda bir müddet beklediler.
Sahabe-i kiram da, bunu merak ettiler.

Namaz bittikten sonra, sordular: (Efendim, siz,
Ýlk rükua gidince, niçin çok beklediniz?)

Buyurdu ki: (Rükudan doðrulacaðým zaman,
Süratle geldi Cibril, Sidret-ül münteha'dan.

Eli ile baþýma, kanadýyla arkama,
Bastýrýp, mani oldu o rükudan kalkmama.

Bir müddet öyle kalýp, býraktý sonra beni.
Ben dahi anlamadým, bu iþin sebebini.)

O sýrada, Allah’ýn emri ile Cebrail,
Sevgili Peygamberin yanýna oldu nazil.

Dedi: Ya Resulallah, emriyle Rabbimizin,
Geldim ki, bildireyim hikmetini bu iþin.

Sen, birinci rükudan tam kalkacaktýn, fakat,
Bana, Hak teâlâdan eriþti bir talimat.

Buyurdu ki: (Acele, Habibime git þu an.
Ve sýrtýna bastýr ki, kalkmasýn o rükudan.

Zira Ali kulum da, namaza gelmektedir.
Bir yaþlýnýn peþinden, yavaþ yürümektedir.

Çünkü o ihtiyarýn, hayâ edip yaþýndan,
Önüne geçemeyip, yürüyor arkasýndan.

Habibimin sýrtýný git tut ki, doðrulmasýn.
Ali de, cemaate yetiþip, sevap alsýn.

Ben de bu emir ile, yetiþtim yanýnýza.
Ve hemen kanadýmla, bastýrdým sýrtýnýza.)

Peygamber efendimiz, çok hayret eylediler.
Ve ondan duyduðunu, eshaba naklettiler.

Aliyyül Mürteza’nýn, Hak teâlâ indinde,
Kýymeti, daha iyi anlaþýldý o günde.