Uhud’da, kâfirlerin gayesi yine tekti.
O da, bir fýrsat bulup, Resulü öldürmekti.

Lakin bu, zordu gayet, zira Eshab-ý kiram,
Resulün etrafýnda, halka olmuþlardý tam.

Ona gelen her türlü hücumlara, her saat,
Siper oluyorlardý, bedenleriyle bizzat.

Buna raðmen müþrikler, fýrsat bulup bir ara,
Yaklaþmýþlar idi ki, Resul-i kibriyaya.

Peygamber efendimiz, görür görmez bu hali,
Buyurdu ki: (Þunlara hücum eyle ya Ali!)

O, kýlýca sarýlýp, derhal hücum ederek,
Düþmanýn üzerine, saldýrdý kükreyerek.

Amr ibni Abdullah'ý, öldürdü vurup hemen.
Diðerlerini ise, kaçýrttý o bölgeden.

Bir aralýk kýlýcý, ikiye bölününce,
O Server, zülfikârý verdi ona hemence.

Yine hücum olmuþtu, o ara müþriklerden.
Buyurdu ki: (Ya Ali, bunlarý def et benden!)

Yine hazret-i Ali, çekerek Zülfikârý,
Daðýttý bir hamlede, hücum eden küffârý.

Bunu görüp Cebrail, geldi Resul katýna.
Aliyyül Mürteza'yý, eyledi meth-ü sena.

Peygamber efendimiz, buyurdu ki cevaben:
(Ey Cibril, elbette ki ben ondaným, o benden.)

Cibril aleyhisselam, bu sözün üzerine,
(Ben de ikinizdenim) diye arz etti yine.

Bu sýrada, bir nida duyuldu ki aþikâr:
(Yiðitlerden Ali ve kýlýçlardan Zülfikâr.)

Küffârýn tek hedefi, Resulullahtý bizzat.
Lakin eshab-ý kiram, vermiyordu hiç fýrsat.

Resulün etrafýnda, etten bir duvar gibi,
Kale oluþturdular, otuz kadar sahabi.

Ona gelen oklara, o mümtaz sahabiler,
Kendi bedenlerini ettiler kalkan, siper.

Birçoðu, ona gelen oklara karþý durup,
O Resulün önünde, þehid oldu vurulup.

Bir ara, müþriklerin sancaðýný taþýyan,
Talha bin Ebi Talha, meydana çýktý o an.

Sonra da seslendi ki: (Kendisine güvenen,
Var ise, çarpýþmaya, karþýma çýksýn hemen!)

Kâfir, çok gururlu ve kibirliydi bir hayli.
Onun da karþýsýna, çýktý hazret-i Ali.

Kâfir, baþtan ayaða bürünmüþtü zýrhlara.
Allah aslaný Ali, tekbir aldý o ara.

Öyle kýlýç çaldý ki, sancak tutan kâfire,
Baþý kopup, sancaðý, düþüverdi yerlere.

Resulullah ve eshab, tekbirler aldý o an.
Ýnledi yer gök o gün, tekbir sedalarýndan.