Al-i imran suresi, doksanyedinci âyet,
Haccýn farz olduðunu, bildirdi açýk ve net.

Peygamber efendimiz, bu emri aldýðýnda,
Eshab-ý kirama da, teblið etti anýnda.

Derhal üçyüz kiþilik bir hac kafilesini,
Gönderdi ifa için, bu hac farizesini.

Hazret-i Ebu Bekri, o hac kafilesine,
Hac emiri olarak, tayin etti o sene.

Yola çýkmýþlardý ki, o gün geldi Cebrail.
Berae suresinden, ilk âyet oldu nazil.

Burada, muahede, akit mevzuu ile,
Alakalý hükümler bildirildi Resule.

Bunu bildirmek için müminlere, o Server,
Aliyyül Mürteza’yý Mekke’ye gönderdiler.

Zira Arabistan’da, var idi ki bir âdet,
Bir antlaþma yapýlýr ve deðiþirse þayet,

Bunu, bizzat yapan ve deðiþtiren o insan,
Yahut bir akrabasý ederdi halka ilan.

Hazret-i Ali dahi, çýkýp bu emir ile,
Tam Mekke’ye girerken, yetiþti kafileye.

Hazret-i Ebu Bekir, bir hutbe etti irad.
Ve haccýn erkanýný, anlattý halka bizzat.

Müminler, buna göre hac yaptýðý bir anda,
O da, hutbe okudu müminlere Mina’da.

Dedi: (Ey Müslümanlar, buraya beni bizzat,
Resulullah gönderdi, sözüme edin dikkat.)

Nazil olan âyeti okuyup daha sonra,
Þöyle hitab eyledi, toplanan insanlara:

(Buraya, emir ile gelmiþ bulunuyorum.
Size, þu dört hususu, bildirmeye memurum.

Birincisi þudur ki, gidince ahirete,
Müminlerden baþkasý, giremezler cennete.

Ýkincisi, müþrike, artýk Kâbe yasaktýr.
Hiçbir müþrik, Kâbe’ye yaklaþamayacaktýr.

Üçüncüsü, hiç kimse Kâbe’ye yaklaþarak,
Tavaf etmeyecektir asla çýplak olarak.

Dördüncüsü, her kimin, Resulullahla eðer,
Bir antlaþmasý varsa, olacaktýr muteber.

Lakin bu sözleþmenin, biter bitmez müddeti,
Geçersiz olacaktýr o ahd de elbette ki.)

O günden sonra artýk, hiçbir müþrik ve kâfir,
Bu yasak gereðince, Kâbe’ye gelmemiþtir.

Yine o günden sonra, bu talimat gereði,
Çýplak tavaf eyleyen, hiç olmadý Kâbe’yi.

Bu hac farizasýný ifayý müteakip,
Hazret-i Sýddýk ile, Ali bin ebi Talip,

Bilcümle Sahabe-i kiramý da aldýlar.
Yola çýkýp, birlikte Medine’ye vardýlar.