Bir münafýk vardý ki, (Ýbni Mülcem) adýnda,
Öldürmek niyetiyle, dolaþýrdý ardýnda.

Bir sabah namazýna, mescide geldi hain.
Oturdu arkasýnda, tam hazret-i Ali’nin.

Zehirli kýlýcýný, saklamýþtý beline.
Kavuþmak istiyordu, o sabah emeline.

Ýmam olup, namaza durunca en nihayet.
Ýbni Mülcem, ardýnda, fýrsat kolluyordu hep.

Secdeden doðrulup da, gitmeden ikinciye,
Savurdu kýlýcýný, o, hazret-i Ali’ye.

Darbenin tesiriyle, kaybederek kendini,
Kalkýp, taþ bir direðe sertçe vurdu elini.

Öyle ki, o vuruþla, derler ki rivayette,
Beþ parmaðýnýn dahi, izi çýktý direkte.

Ana-baba gününe dönmüþtü birden cami.
Lakin yakaladýlar, derhal Ýbni Mülcem'i.

Ve sual ettiler ki: (Sen mi vurdun Emir’e?)
Hemen inkâr eyledi cinayeti ilk kere.

Ýtiraf eyleyince daha sonra mecburen,
Emir'in huzuruna aldýlar onu hemen.

Buyurdu: (Ey zavallý, bu iþi niçin yaptýn?
Ve benim evladýmý, niçin yetim býraktýn?)

Bir cevap vermeyince, o, hazret-i Ali'ye,
Buyurdu: (Atýn bunu, zindandan içeriye.)

Sonra da, evladýný yanýna çaðýrarak,
Vasiyetler eyledi onlara son olarak.

Emretti daha sonra, (Kapýyý örtün) diye.
O gün býrakmadýlar, kimseyi içeriye.

Hasan ile Hüseyin, kapýda bekleþirken,
Ses duydular bir ara, evlerinin içinden.

Diyordu: (Vefat etti Peygamber ey ahali!
Þehid oldu Ebu Bekr, Ömer, Osman ve Ali.)

Girdiler içeriye, gördüler, hakikaten,
Allah aslaný Ali, göç etmiþ bu âlemden.

Allah’ýn Resulüne uyarak, o da yine,
Tam altmýþüç yaþýnda, vasýl oldu Rabbine.

Her gazada bulundu yanýnda Peygamberin.
Bir tanesini bile, kaçýrmadý harplerin.

Buðday benizli olup, uzun idi gerdaný.
Cihan, hiç görmemiþti, böyle bir pehlivaný.

Ýri yapýlý olup, geniþti göðsü hem de.
Mübarek sakalýný, uzatýrdý harplerde.

Öyle ki, savaþlarda, o mübarek sakallar,
Yayýlýrdý her iki omuzlarýna kadar.

Aliyyül Mürteza’nýn, ömrünün son yýllarý,
Pamuk gibi, bembeyaz olmuþtu sakallarý.

Vilayet makamýnda, o, herkesten öndedir.
Her veli’ye, her zaman, feyiz hep ondan gelir.