Halife Harun Reþid, bir gece vezirine,
Dedi ki: (Götür beni, gönül ehli birine.

Sýkýldý zira kalbim, bu þaþalý hayattan,
Gidip gönül huzuru edinelim o zattan.)

Vezir “Peki” diyerek Harun’un bu emrine,
Götürdü Süfyan ibni Uyeyne’nin evine.

Vezir kapýyý çalýp, seslendi ki: (Ey Süfyan,
Senin ziyaretine gelmiþtir þimdi sultan.)

Dedi: (Niçin önceden bildirmediniz bana,
Bileydim, ben giderdim sultanýn ayaðýna.)

Süfyan’ýn bu sözünü iþitti Harun dahi,
Dedi ki: (Aradýðým bu zat deðil vallahi.)

Vezir, bunun üstüne dedi: (Ey Sultanýmýz,
Fudayl bin Ýyad’dýr sizin aradýðýnýz.)

Fudayl’ýn kapýsýný çalarak daha sonra.
Ýzin çýkmasý için, beklediler bir ara.

Sordu: (Kimsiniz?) diye. O kapý arkasýndan,
Dedi: (Ziyaret için gelmiþtir sana sultan.)

Buyurdu ki: (Sultanýn ne iþi var benimle?
Benim dahi ne iþim vardýr ki sultan ile?

Dünya adamlarýyle ne diye görüþeyim?
Lütfen meþgul etmeyin, iþim var zira benim.)

Onun bu sözlerini iþitti Harun bizzat,
Dedi ki: (Ýþte budur benim aradýðým zat.)

Vezir dedi: (Ey Fudayl, bak emir-el müminin,
Gelmiþ senin kapýna, nasihat almak için.)

O, içerden dedi ki: (Yoktur bizim iznimiz,
Zorla girecekseniz, onu siz bilirsiniz.)

Sonra açtý kapýyý, hiç de istemeyerek,
Sultan girdi içeri, çok hürmet göstererek.

Fudayl, onlar girince söndürdü kandilini,
Dedi: (Gözüm görmesin dünya ehli birini.)

Gerçi o sultan idi, çok Ýslâm diyarýna,
Lakin zor girebildi bu Veli’nin yanýna.

O, dünya sultanýydý, bu, gönüller sultaný,
O, bunda arýyordu gönlünün dermanýný.

Harun rica etti ki bu Allah adamýna:
(Nasihat almak için geldim senin yanýna.)

Karanlýkta elini tutarak hükümdarýn,
Dedi: (Ne yumuþak el, yanmazsa nar’da yarýn.)

Aðladý Harun Reþid, dedi ki: (Söyle yine)
Buyurdu ki: (Sultansýn sen þimdi milletine.

Lakin asýl sultanlýk bilir misin ki nedir?
Bu, hep kendi nefsine sultan olabilmendir.)