Harun Reþid, giderek Fudayl ibni Ýyad’a,
Dedi ki: (Çok muhtacým öðüt ve nasihata.)

Buyurdu: (Büyük baban hazret-i Abbas dahi,
Amcasý oluyordu Resulün bizatihi.

O, Resul-i ekreme gelerek bir gün yine,
Dedi “Beni emir yap bir kavim üzerine.”

Ona cevap olarak buyurdu ki: (Ey amcam,
Nefsinin üzerine yaptým ben seni baþkan.)

Yani “Kendi nefsini itaate getirmen,
Ýyidir, bin senelik halkýn ibadetinden.”

Sonra da buyurdu ki: (Hem dahi ahirette,
Bir kavme baþkan olmak, piþmanlýktýr elbette.)

Harun Reþid dedi ki: (Yine söyle ey Fudayl!)
Buyurdu ki (Ey Harun sultanlýk büyük vebal!

Ömer bin Abdülaziz, sultan oldu ilk daha,
Baþvurdu ulemadan Salim bin Abdullah’a.

Dedi: “Girdim altýna, gayet aðýr bir yükün,
Altýndan kalkmam için çaresi nedir bugün?”

Buyurdu ki: “Kurtulmak istersen azabýndan,
Teb’andan yaþlýlarý, kabul et kendi baban.

Gençleri kardeþin bil, çocuklarý evladýn,
Kadýnlarý anan bil, kýzlarý kendi bacýn.

Sen bu yakýnlarýna nasýl davranýyorsan,
Kendi teb’ana dahi yap iyilik ve ihsan.”)

Harun, Onu dinlerken bir yandan aðlýyordu,
(Ey Fudayl biraz daha nasihat et) diyordu.

Buyurdu ki: (Ey Harun, bil ki, þu güzel yüzün,
Cehennemde yanar da, çok çirkin olur bir gün.

Zira nice güzel yüz vardýr ki halk içinde,
Yanarak çirkinleþir Cehennem ateþinde.

Ve yine niceleri vardýr ki baþkan, emir,
Yarýn mahþer yerinde olurlar mahbus, esir.)

Harun’un aðlamasý þiddetlendi iyice,
Dedi: (Ferahlýyorum bunlarý dinleyince)

Buyurdu ki: (Ey Harun, kork ve titre Allah’tan,
Millete zulmetme ki, kurtuluþ yok azaptan.

Her bir icraatýndan soracak Hak teâlâ,
Ne cevap vereceksin, onu düþün evvela.

Bu dünya baki deðil, ölürsün bugün yarýn,
Kabir suallerine hazýr mýdýr cevabýn?

Sýðamazken sen bugün koskoca saraylara,
Ölünce sýðacaksýn o daracýk mezara.

Sen bugün hükümdarsýn, görürsün çok iltifat,
Hükümdar olduðuna bakmazlar orda fakat.

Allah, hesap soracak senden bu millet için,
Bir cevap veremezsen, çok fena olur iþin.

Bu gün yemek yemeden yatarsa dul bir kadýn,
Elleri yakandadýr, mahþerde onun yarýn.)

Öyle çok aðladý ki Harun Reþid bu sefer,
Vezir dedi: (Ey Fudayl, söyleme, artýk yeter!)