Halife Harun Reþid, bir gün Ebu Yusuf’e,
Mektup yazýp dedi ki: (Nasihat eyle bize.)

Yazdý ki: (Hak teâlâ verdi sana bu iþi,
Lakin bunu, hakkýyle yapamaz her bir kiþi.

Zira mesuliyeti pek çoktur ahirette,
Mazlumlar, haklarýný senden alýr elbette.

Nasýl ki, mesul ise bir çoban sürüsünden,
Sultan dahi mesuldür teb’asýnýn hepsinden.

Yapacaksan bugün yap, iyi iþ, güzel amel,
Zira hiç belli olmaz, ani gelir hep ecel.

Azabýndan korkarak, rahmetini umarak,
Kulluk eyle Allah'a, halisane olarak.

Yapacaðýn iþleri öyle seç ki bu günde,
Yarýn mahcub etmesin seni mahþer gününde.

Yok ise amelinde eðer tam ihlas hali,
Çarpýlýr suratýna bir paçavra misali.

Ey Harun, sen yolcusun, al yanýna çok azýk,
Aksi halde Mahþerde fayda etmez piþmanlýk.

Kalblerin titrediði çok korkunç yerdir o yer,
Ve asla geçmez o gün, özür ve bahaneler.

Allah’ýn huzurunda o gün bütün ins ve cin,
Amel defterleriyle toplanýr Hesap için.

O gün, herkesin baþý korku ile eðilir,
Ve bekler ki, hakkýnda nasýl hüküm verilir.

O günü düþünüp de amel etmeyen insan,
Öyle piþman olur ki, anlatamaz hiç lisan.

Ey Harun, hiç güvenme bugün sultanlýðýna,
Zira mahþer gününde, bakmazlar asla buna,

Makam ve mevkilerin, o gün olmaz deðeri,
Görür herkes karþýlýk, nasýlsa amelleri.

Þunu da bilmiþ ol ki, sen baþý boþ deðilsin,
Bütün yaptýklarýndan hesaba çekilirsin.

Cevabýn nasýl olur, onu düþün þimdi sen,
Öyleyse cevabýný hazýr eyle þimdiden.

Her ne amel ettinse bir ömür müddetince,
Hep amel defterine yazýlýr ince ince.

Mahþerde, satýr satýr okunacak sana hep,
Günahýn okundukça, ne olur halin acep?

Hem o gün bulamazsýn kaçacak bir yer dahi,
Sen bunlarýn hepsini göreceksin vallahi.

Ey Harun, þunu bil ki, bu dünya bir imtihan.
Teb’ana, milletine zulmetme hiçbir zaman.

Allah korkusu ile titresin her an kalbin,
Zira Ona malumdur an be an senin halin.

Mülküne maðrur olma, gidecek senden elbet,
Asla gafil olma ki, öleceksin akibet.

Sen mevti bir an bile çýkarma ki yadýndan,
Zira odur insaný gafletten uyandýran.