Sa’d bin Ebi Vakkas, Kûfe vilayetine,
Vali olup, ev yapmak arzu etti kendine.

Arsa bulup, istedi onu satýn almayý,
Lakin bir mecusiye aitti yarý payý.

Çaðýrýp buyurdu ki: (Bu hisseni bana sat!)
Cevaben; (Satmam) dedi mecusi ona fakat.

Para verdi ise de deðerinden pek fazla,
Yanaþmadý mecusi satmaya yine asla.

Dediler ki: (Efendim bir mecusi kimseye,
Ne lüzum var bu kadar fazla ýsrar etmeye.

Siz bugün valisiniz, o, mecusi bir kiþi,
Parasýný vererek, bitirin hemen iþi.)

Mecusi bunu duyup, evine gitti hemen,
Zevcesine anlatýp, dert yandý vaziyetten.

Kadýn dedi: (Üzülme, yürü git Medine’ye,
Orada bir emir var hazret-i Ömer diye.

Ona, bu vaziyeti tafsilatýyla anlat.
O, yazar bu valiye bir emir ve talimat.)

Mecusi yola düþüp, eriþti Medine’ye,
Sordu: (Halifenizin sarayý nerde?) diye.

Dediler: (Halifenin yoktur köþkü, sarayý.
Dolaþmaya çýkmýþtýr bu arada sahrayý.)

Peki deyip, þehirden dýþarý çýktý hemen,
Lakin yoktu sahrada ne gelen, ne de giden.

Gördü bir kimseyi ki, uyuyordu orada,
Sordu ki: (Halifeyi gördün mü buralarda?)

Meðer o kimse idi, aramýþ olduðu zat,
Melik olacaðýný tahmin etmedi fakat.

Doðrulup, mecusiye þöyle sual etti ki:
(Ne için arýyorsun peki sen o meliki)

Anlattý hadiseyi emir-ül müminine,
Geldiler beraberce, Halifenin evine.

Hizmetçiye dedi ki Halife-i müslimin,
(Bana, bir parça kaðýt bulup getirir misin?)

Kaðýt bulunmayýnca, buyurdu: (Öyle ise,
Yazmak için bir kemik parçasý getir bize.)

O, bir kürek kemiði buldu ve verdi hemen,
Halife, þöyle yazdý o valiye hitaben.

(Ya Sa’d, kýrma kalbini sen bu gelen kimsenin,
Aksi halde acele yanýma gelmelisin!)

Mecusi o kemiði valiye götürünce,
Titremeye baþladý vali onu görünce.

Dedi: (Ne istiyorsan yapayým herbirini,
Yeter ki, halifeye götürme sakýn beni.)

Mecusi bunu görüp, bayýlýp düþtü birden,
Kendisine gelince, imana geldi hemen.

Dedi: (Emirinizi gördüm ben Medine’de,
Eski bir hýrka ile uyurdu kuru yerde.

Onun heybetini de gördüm ben iþte þu an,
Arsam hediye olsun, ben de oldum Müslüman.)