Bir gün hazret-i Ömer, zekat develerinden,
Birinin ardý sýra koþuyordu ki, birden.

Gördü hazret-i Ali halifenin halini.
Hayret içerisinde sordu þu sualini:

(Hayrola nedir bu hal ya emir-el müminin!
Ne için koþuyorsun ardýndan bu devenin?)

Buyurdu ki: (Ya Ali, beyt-ül-malýn bu deve,
Havutunu düþürmüþ, kaçýyor baþka yere.

Tutup da, havutunu vurayým ki ben derhal,
Zarara uðramasýn zamanýmda beyt-ül-mal.)

Duydu hazret-i Ali bu sözü Halifeden.
Derinden bir “Âh!” çekip, aðladý sonra hemen.

Ve dedi ki: (Ya Ömer, iþ böyledir hakikat.
Senin gittiðin yoldan gidemez kimse fakat.

Bu iþi, senden sonra götürecek kiþiler,
Hiç böyle yapamayýp sýkýntýya düþerler.)

Yine hazret-i Ömer, halkýna bazý zaman,
Herhangi bir günahý yasaklýyacaðý an.

Kendi ailesini toplayýp hemence ilk,
Bu yasaðý, onlara ederdi önce tatbik.

Derdi: (Hak teâlânýn emri ile þu an ben,
Falan þeyi yapmayý yasakladým tamamen.

Bu hususta önce siz, herkesten daha fazla,
Ýtina göstererek yapmayýn onu asla.

Eðer sizden biriniz, yaparsa bunu fakat,
Cezanýn fazlasýný veririm size kat kat.)

Yakýn akrabalarý, bu yüzden diðer halktan,
Daha çok kaçarlardý her haram ve günahtan.

Yine Bizans ilinden, bir gün de Halifeye,
Elçi gelip görüþüp dönüyorken geriye,

Halifenin hanýmý, borç alarak bir altýn,
Koku alýp, doldurdu içine cam bir kabýn.

Ve hediye gönderdi, elçinin hanýmýna,
O da, karþýlýðýnda, kokularýn kabýna,

Mücevher doldurarak, gönderdi ona geri.
Verdiler bu hanýma, gelen mücevherleri.

Akþam hazret-i Ömer, evine geldiðinde,
Gördü mücevherleri hanýmýnýn elinde.

Nereden geldiðini sual etti hanýmdan.
Dedi ki: (Geldi bunlar, elçinin hanýmýndan.)

Buyurdu: (Benim zevcem olmasaydýn sen eðer,
Sana gönderilmezdi elbet bu mücevherler.

Yabancý bir devletten, sana gelen hediye,
Aslýnda sana deðil, gelmiþtir Halifeye.

Yani bu hediyeler, asýl beyt-ül-malýndýr,
Senin olan, o ödünç aldýðýn bir altýndýr.)

Hanýmý kabul edip, dedi ki: (Peki âlâ.)
Mücevherler satýlýp, konuldu beyt-ül-mala.