Hazret-i Ebu Bekir dünyadan göçtüðünde,
Cümle eshab aðlayýp, yaþ döktüler o günde.

Hep aðlama sesleri, kapladý ortalýðý.
Zira Resulullahýn, O idi dert ortaðý.

O günlerde eshabtan, birkaç kiþi geldiler.
Muhterem zevcesini taziye eylediler.

Ve ona dediler ki: (Hazret-i Ebu Bekri,
Biz iyi tanýyoruz çoktu faziletleri.

Lakin bunlardan ayrý, bizim bilmediðimiz,
Varsa bazý halleri, bize söyler misiniz?

Gündüz yaptýðý iþler, malumdur biz eshaba.
Ve lakin geceleri ne yapardý acaba?)

Onlarýn bu þekilde sualine cevaben,
Dedi: (Onu anlatmak, mümkün deðil esasen.

Onun hasletlerini, ben edemem size arz.
Lakin madem geldiniz, diyeyim size biraz.

Mesela O Rabbinden, fevkalade korkardý.
Evinde geceleri, tövbe eder, aðlardý.

Yatsý namazlarýný, eshaba kýldýrýr ve,
Bir yere uðramadan gelirdi doðru eve.

Onun hüznü, kederi, fazlaydý sevincinden.
Ve Cehennem korkusu, hiç çýkmazdý içinden.

Eve geldiði zaman, çekilir köþesine,
Baþýný bir hüzünle eðerdi sinesine.

Derin derin düþünür, tefekkür eyler idi.
Seher vaktine kadar, bu hal devam ederdi.

Þöyle düþünürdü ki: (N’olacak halim benim?
Ne olur bu günahla mahþerde akýbetim?

Emir oldum, bu halkýn fakirine, beyine.
Acaba haklarýný getirdim mi yerine?

Eðer bu vazifemi yapamadým ise tam,
Mahþerde, ellerinden kurtulmaz iki yakam.

Allahü teâlânýn olmazsa merhameti,
Ne olur bu acizin mahþerde akýbeti?)

Bunlarý düþünerek, bu keder ve hüzünden,
Ýçin için aðlar ve yaþ dökerdi gözünden.

Bu þekilde her gece, fecir sökene kadar,
Aðlayarak, Rabbine ederdi hep istiðfar.

Seher vakti, baþýný kaldýrýp sinesinden,
Bir “Âh!” eder idi ki, o anki nefesinden,

“Yanýk ciðer” kokusu yayýlýrdý etrafa.
Bu hal vaki olurdu istisnasýz her defa.

Ciðer kebap kokusu, mahalleyi sarardý.
Yoldan geçen insanlar, “Bu ne?” diye sorardý.

Derlerdi ki: (Bu evde, bir ciðer kavruluyor.
Zira yanýk kokusu, bu evden yayýlýyor.)

Sahabe, bu sözleri dinleyince o günü,
Daha çok anladýlar Onun büyüklüðünü.