Sahabe-i kiramýn önde gelenlerinden.
Ve hazret-i Ömer’in ünlü valilerinden.

Biri dahi Said bin Amir’di ki, her harpte,
Büyük fedakârlýklar gösterdi fevkalade

Hayber’den itibaren, sahabenin gittiði,
Cenklerde, Resul ile savaþtý aslan gibi.

Ve hazret-i Ömer’in halifelik devrinde,
Bulundu senelerce, Humus valiliðinde.

Öyle yapar idi ki milletin hizmetini,
Sýrf bunu düþünmekten, unuturdu kendini.

Gayet fakir olarak, zühd ile yaþýyordu.
Onun bu durumunu görenler, þaþýyordu.

Halife Ömer Faruk, emretti bir kimseye:
(Humus fakirlerinin listesini yap!) diye.

Getirince, baktý ve hayret etti bir hayli.
Zira gelen listenin baþýndaydý o vali.

Humus’lular dedi ki o zaman Halifeye:
(Valimiz kabul etmez kimseden bir hediye.)

Halife Ömer Faruk vali için bir ara,
(Kusuru var mý?) diye sordu Humuslulara.

Dediler: (Ey Halife, var bazý kusurlarý.
Müsaade ederseniz arz edelim onlarý.

Her gün kuþluk vaktinde gelir ancak iþine.
Gece ise, hiç çýkmaz milletinin içine.

Hafta sonu, evinde kabul etmez kimseyi.
Görüþmez kimse ile, misafir olsa dahi.

Sahabeden Hubeyb’i hatýrladýðý zaman,
Öyle çok üzülür ki, bayýlýp düþer o an.)

Davet etti Halife yanýna valisini.
Geldiðinde, sorarak aldý ifadesini.

Vali, cevap olarak dedi ki Halifeye:
(Evet, kuþluk vaktinde giderim vazifeye.

Zira zevcem hastadýr, yapamaz her hizmeti.
Ben yaparým evimde her iþi bizatihi.

Geceleri, evimden çýkmam millet içine.
Zira gündüz ayýrdým, milletimin iþine.

Gündüz yapmýþ olduðum iþlerimin, ekseri,
Muhasebelerini yaparým geceleri.

Hafta sonu, evime misafir gelse bile,
Kabul etmem onlarý, görüþmem kimse ile.

Zira tek elbisem var, yýkarým hafta sonu.
Kuruyuncaya kadar, beklerim evde onu.

Hubeyb’in ölümünü her hatýrladýðýmda,
Üzüntümden, kendimi kaybederim anýnda.

Zira küffâr, asarken o þehid sahabiyi,
Müþrikler arasýnda bulunurdum ben dahi,

Mani olabilirdim belki de ben onlara.
Lakin henüz imana gelmemiþtim o ara.)

Halife, dinleyince bu mübarek valiyi,
Buyurdu ki: (Ey Said, bu hallerin ne iyi.)