Ýdris aleyhisselam, göke çýktýktan sonra,
Ýnsanlar yoldan çýkýp, tapýndýlar putlara.

Hak teâlâ bu kavme, gönderdi Nuh Nebi’yi.
O gelip, insanlarý hak yola davet etti.

Babasý, çok asil bir zattý Lamek adýnda.
Resulullahýn Nuru parlýyordu alnýnda.

Annesi de Kaynuþ nam bir hanýmdý, pek afif.
Nuh Nebi, bu hanýmdan dünyaya etti teþrif.

Lakin Dermesil adlý, var idi ki bir sultan,
Ýmaný olanlara, vermezdi asla eman.

Zalim ve kâfir olup, tapýyordu putlara.
Sebepsiz zulmederdi, imaný olanlara.

Vakta ki Nuh Nebi’ye, hamil oldu annesi,
Baþladý bu hususta, korku ve endiþesi.

Oðluna gelir diye, ondan zarar ve afet,
Gizli doðum yapmayý düþündü en nihayet.

Doðum vakti gelince, çýkarak hanesinden,
Gitti bir maðaraya, kimseye görünmeden.

Gizlice maðaraya gelip oldu mülaki.
Doðum, bu ýssýz yerde, yalnýzken oldu vaki.

Sonra bu yavrusunu, býrakýp maðaraya.
Dönerken, hüzünlenip, baþladý aðlamaya.

Ýçli gözyaþlarýyla, “Vah oðlum!” diyerekten,
Aðlarken, konuþmaya baþladý oðlu birden.

Dedi ki: (Anneciðim, hiç üzülme, rahat et.
Beni yoktan yaratan, hýfz eder yine elbet.)

Bir miktar ferahladý, o bunu iþitince.
Velakin muhabbeti fazlalaþtý iyice.

Yavrusunu býrakýp ýssýz bir maðaraya,
ayrýlmak, ne de büyük acýydý bir anaya.

Lakin selametini düþünerek oðlunun,
Buna sabýr gösterip, takdire eðdi boyun.

Onu, Hak teâlâya emanet eyliyerek,
Ayrýlýp gitti eve, gözyaþlarý dökerek.

O günden sonra kýrk gün geçmiþti ki aradan,
Melekler, onu gelip, aldýlar maðaradan.

Getirip, annesine verdiler sað ve salim.
Çok sevinip dedi ki: (Çok þükür sana Rabbim.)

Annesinin yanýnda büyüdü tamamiyle.
O, hazret-i Âdeme benzerdi her haliyle.

Gençliðinde, çobanlýk yapmýþ idi bir miktar.
Biraz da ticaretle olmuþtu alakadar.

Kavmi ise, tamamen çýkmýþtý doðru yoldan.
Büsbütün gafildiler Allahü teâlâdan.

Zulüm ve ahlaksýzlýk, fitne, fesat, zorbalýk,
Küfür karanlýðýyla, kararmýþtý ortalýk.

Kendi elleri ile, taþlardan put yaparak,
Ýbadet ederlerdi, ona ilah olarak.

Vakta ki Nuh peygamber, yaþý tam oldu elli,
Gönderdi kendisine, Rabbimiz Cebrail'i.

Cebrail, bu emirle geldi Nuh'un yanýna.
O, selamýný alýp, (Kimsiniz?) dedi ona,

Cevabýnda dedi ki: (Ey Nuh, ben Cebrail'im.
Allahü teâlâdan, sana selam getirdim.

Seni, peygamber yaptý kavmine cenâb-ý Hak.
Dermesil ve kavmine, git peygamber olarak.

Allah’ýn birliðine, onlarý eyle davet.
Puta deðil, Allah’a eylesinler ibadet.)