Hazret-i Nuh, kavmine der idi ki: (Ey kavmim!
Beni, Resul olarak gönderdi size Rabbim.

Bu putlarý býrakýp, uyanýn bu gafletten.
Vazgeçin bu putlara secde ve ibadetten.

Ýbadet olunacak, tek mabud var ki elbet,
O da Hak teâlâdýr, Ona yapýn ibadet.)

Lakin inanmadýlar yine o nasipsizler.
Reisleri gelerek, dedi ki: (Ey Nuh, yeter!

Sen dahi bizim gibi bir insansýn nihayet.
Sana uymamýz için, var mý lüzum ve hacet?

Senin, bize nazaran yok ki bir üstünlüðün.
Fazla deðil hem bizden paran, malýn ve mülkün.

Aþaðý kimselerdir, sana inananlar da.
Gayet sefil ve fakir kimselerdir onlar da.

Onlarý kov yanýndan, ederiz belki iman.
Ar gelir zira bize, onlarla bulunmaktan.)

Buyurdu ki: (Ey kavmim, ben teblið ediyorum.
Sizden, buna karþýlýk, bir þey istemiyorum.

Sizin sözünüzle de, kovamam onlarý ben.
Onlar mükâfatlanýr, Cennetle Rablerinden.)

Onlar inat ederek, dediler ki: (Ey Nuh, bak!
Sana inanmýyoruz, bu iþi artýk býrak.

Zira sen, bizim gibi yiyorsun, içiyorsun.
Sonra da gelip bize, “Peygamberim” diyorsun.

Allah istese idi, bize Resul göndermek,
Ýnsan deðil, elbette gönderirdi bir melek.

Senin bu iddiada bulunman, bize göre,
Apaçýk deliliktir, hiç yorulma boþ yere.)

O, bu hakaretlere, her gün sabrediyordu.
Yine de, tebliðini devam ettiriyordu.

O, kavmine ettikçe, her gün öðüt, nasihat,
Onlar inanmamakta ederdi yine inat.

Üstüne hücum edip, döverlerdi de hatta,
O, yine bulunurdu onlara tebligatta.

Gece, kapýlarýný ýsrarla çalýyordu.
Onlarý hidayete, dine çaðýrýyordu.

Lakin inanmadýlar, onun bu tebliðine.
Sefih, alçak dediler, devam etti o yine.

Hatta delilik ile, ettiler onu itham.
O yine hiç yýlmadan, tebliðe etti devam.

Her gün döverlerdi de kýzarak bu sebepten,
Yine geri durmazdý, teblið-i risaletten.

Yanlarýna giderek, derdi ki: (Ey insanlar!
Vazgeçin bu inattan, ilah deðil bu putlar.)

Onlar, hiç duymuyordu onun dediklerini.
Ýnatla yaparlardý, yine bildiklerini.

Hatta onu görmemek, maksat ve gayesiyle,
Hemen kapatýrlardý gözlerini bir þeyle.

Hem de kulaklarýný kapatýrdý ki onlar,
Onun nasihatinden, hiç bir þey duymasýnlar.

Derlerdi: (Eðer batýl olsaydý putlarýmýz,
Tapar mýydý bunlara, âbâ-ü ecdadýmýz?

Eðer biz terk edersek, taptýðýmýz putlarý,
Suçlamýþ sayýlýrýz cahillikle onlarý.

Mâdem atalarýmýz, bunlara tapýndýlar,
Öyle ise bu putlar, hakiki tanrýdýrlar.)

Bu sözleri söyleyip, inanmazlardý yine.
O, hep devam ederdi, gece gün tebliðine.