Semud kavmi, küfürde çok ileri gidince,
Hak teâlâ onlara, belalar verdi nice.

Ters gitmeye baþladý, iþleri hemen birden.
Tek tek mahrum kaldýlar, dünya nimetlerinden.

Kadýnlar kýsýrlaþýp, olmadý çocuklarý.
Hayvanlarýnýn dahi, kýsýr oldu çoklarý.

Yine Semudlularýn, bir kuyularý hariç,
Kurudu hepsi birden, kalmadý sularý hiç.

Kin ve öfke içinde, gelerek ona hemen,
Dediler: (Bütün bunlar, geldi senin yüzünden.

Biz, senin sebebinle helake gidiyoruz.
Çekil git bu diyardan, seni istemiyoruz.)

Sonra tehdit ettiler, ölümle hatta o an.
Döndü Salih peygamber, mescidine oradan.

Buyurdu: (Ey müminler, siz burada kalýnýz.
Ben, bir müddet daðlarda bulunacaðým yalnýz.)

Hemen sonra ayrýlýp, çýkýverdi bir daða.
Ve girdi misk kokulu, nurlu bir maðaraya.

Gördü ki, içeride, sedir ve yaygýlar var.
Ve hatta kandillerle donatýlmýþ duvarlar.

Uzandý sedirlerden, hemen bir tanesine.
Allah'ýn takdiriyle, uyudu tam kýrk sene.

Müminler, kendisinden haber alamadýlar.
Ayrýlýk ateþiyle, kýrk sene aðladýlar.

Ýnsan þekline girmiþ melekler, ara ara,
Teselli verirlerdi, gelip o insanlara.

Derlerdi ki: (Sabredin ve fazla aðlamayýn.
Zira o, hýfzýndadýr Allahü teâlânýn.

Onu, þimdi görmeniz deðilse de pek mümkün,
Velakin görürsünüz ilerde onu bir gün.)

Müminlerin sayýsý, azaldý günden güne.
Kimi öldü, kimi de, döndü eski dinine.

Vakta ki maðarada, kýrk sene oldu tamam,
Uyandý o uykudan, Salih aleyhisselam.

Dedi: Hemen kalkayým, alayým da bir abdest,
Yine gidip, kavmimi edeyim dine davet.

Abdest alýp giderken, duydu þöyle bir nida:
(Ey Salih, kýrk senedir uyudun sen burada.)

O bunu öðrenerek, kavmine döndü yine.
Ve geldi ilk olarak, kendi mescitlerine.

Lakin vardý mescitte, sadece birkaç melek.
Salih aleyhisselam, merak etti bunu pek.

Dedi ki: (Ben giderken, vardý çok Müslümanlar.
O mümin kardeþlerim, acaba ne oldular?)

Melekler dediler ki: (Kimi göçtü dünyadan.
Kimi de mürted oldu, uzaklaþýp imandan.)

Salih aleyhisselam, üzülüp buna gayet,
Gitti ki, insanlarý eylesin dine davet.

Bayram dolayýsýyla, Semud kavmi, o anda,
Hepsi toplanmýþlardý, geniþçe bir meydanda.

Reisleri Cenda da, orada bulunurdu.
Ve altýn iþlemeli bir tahtta otururdu.

Baþýnda bir taç vardý, hükümdarlara ait.
Etrafýnda erkâný toplanmýþtý o vakit.