Halili, mancýnýða götürüp baðladýlar.
O anda, göklerdeki melekler aðladýlar.

Dediler: (Ey Rabbimiz, bir dostun var ki senin,
Kalbi, senin sevginle doludur o kimsenin.

Ateþe atýyorlar kâfirler o dostunu.
Ýzin ver, kurtaralým ateþten gidip onu.)

Sonra kurtlar ve kuþlar, cümle vahþi hayvanlar,
Onu kurtarmak için, çareler aradýlar.

Herbiri, bu maksatla toplandýlar o yere.
Ve çýrpýnýp durdular, ona yardým etmeye.

Bir yavru bülbül vardý, onlarýn arasýnda.
Kendisini ateþe atarken tam son anda,

Emretti cenâb-ý Hak, Cibril'e: (Hemen git sor!
O kuþ, niçin kendini o ateþe atýyor?)

Kuþ dedi ki: (Ey Cibril, Rabbim bilir halimi.
Ateþe atýyorlar, hazret-i Ýbrahim'i.

Mâdem ki kurtarmaya, çarem yoktur elimde.
Bari yansýn onunla, þu benim bedenim de.)

Sonra bir bal arýsý, su doldurup aðzýna,
Söndürmek gayesiyle, geldi ateþ yanýna.

Onun bu niyyetine karþýlýk Hak teâlâ,
Aðzýndaki o suyu, çevirdi tatlý bala.

Geldi sonra bir melek, dedi ki: (Ya Ýbrahim!
Ben, rüzgara müvekkel, vazifeli meleðim.

Hazýrým yardým için, bana ne emredersen.
Ateþi, rüzgar ile söndüreyim istersen.)

Baþka bir melek gelip, dedi ki: (Ya Ýbrahim!
Ben dahi deryalara, sulara müvekkelim.

Dünyada bütün sular, benim emrim altýnda.
Ýstersen, bu ateþi söndüreyim anýnda.)

Geldi sonra yanýna, bir baþka melek yine.
Dedi ki: (Ya Ýbrahim, ben de geldim emrine.

Ben de Arz ve topraða müvekkel bir meleðim.
Ýstersen, bu ateþi toprakla söndüreyim.)

Dinledi Halilullah, bu gelen üç meleði.
Lakin hiç düþünmedi, bir yardým dilemeði.

buyurdu: (Ey melekler, Rabbim bana kâfidir.
O, çok iyi yardýmcý, hem çok iyi vekildir.

Asla yardým istemem, Ondan gayri kimseden.
Ýki dost arasýna, girmeyiniz siz lütfen.

Eðer O kurtarýrsa, lütfudur, hamd ederim.
Yakmak murad ederse, cezamdýr, sabrederim.)

Attýlar daha sonra, Halil’i mancýnýktan.
Yükselip de ateþe tam düþeceði zaman,

(Dileðin var mý?) diye, gelip sordu Cebrail.
O yine buyurdu ki: (Var ama, sana deðil.)

Böyle dediði için, Cebrail'e son anda,
“Sözünün eri” diye, methedildi Kur'anda.

Hak teâlâ, ateþe buyurdu ki nihayet:
(Ýbrahim üzerine, ol serin ve selamet!)

Ateþin sýcaklýðý, o anda erdi sona.
Zira cenâb-ý Hakkýn, böyleydi emri ona.

Nemrud'un ateþini, bir anda söndürmeye,
Kadirdi Hak teâlâ, hemen imha etmeye.

Lakin öyle yapsaydý, kâfirler derlerdi ki;
(O, ateþe düþseydi, yanardý elbette ki.)

Ateþin ortasýnda yakmamakla dostunu,
Gösterdi büyük kudret sahibi olduðunu.