Ýbrahim Halilullah, Nemrud'un ateþine,
Atýlýp da, havadan tam düþerken içine,

Cibril ile Mikail, gelip onu tuttular.
Yavaþça indirerek, bir yere oturttular.

Yanmadý Halilullah, Nemrud'un ateþinde.
Ýstirahat eyledi, nurdan çadýr içinde.

Sadece baðlarýný yaktý Halilullah'ýn.
Zira emri, ateþe, böyle idi Allah'ýn.

Fýþkýrmaya baþladý, sonra tatlý bir pýnar.
Naðmeye baþladýlar, bülbül ile kumrular.

Nemrut dahi, bir rüya görerek o gün yine,
Onun yanmadýðýnýn, kapýlmýþtý vehmine.

Bunu, erkanýna da anlatarak o zalim,
Dedi: (Zannederim ki, saðdýr þimdi Ýbrahim.)

Dediler: (Bu ateþe, daðlar bile dayanmaz.
Böyle ateþ içinde, Ýbrahim nasýl yanmaz?)

Nemrut yine dedi ki: (Ne derseniz deyin siz.
Bana öyle gelir ki, maðlub olduk bunda biz.)

Yüksek bir yere çýkýp, baktý merak içinde.
Nurdan bir çadýr gördü, o ateþin içinde.

Halilullah, yastýða dayanmýþ oturuyor.
Ona benzer biri de, ona hizmet ediyor.

Hayret içerisinde, seslendi: (Ey Ýbrahim!
Seni, böyle ateþten kurtaran acaba kim?)

O dahi seslendi ki, ona ateþ içinden;
(Beni Rabbim kurtardý senin bu ateþinden.)

O dedi: (Ya Ýbrahim, büyükmüþ Rabbin senin.
Çýkýp ateþ içinden, yanýma gelir misin?)

Halilullah çýktý ve geldi onun yanýna.
Nemrut onu görünce, kapandý ayaðýna.

Dedi ki: (Ya Ýbrahim, merak ettim bu iþi.
Kimdi hem yanýndaki, sana benzer o kiþi?)

Cevaben buyurdu ki: (Melekti o gördüðün.
Arkadaþ olsun diye, gönderdi Rabbim bugün.)

Dedi: (Senin Rabbini, isterim ki bileyim.
Ve ona, dört bin adet, sýðýr kurban edeyim.)

Buyurdu ki: (Ýmana gelmez isen sen eðer,
Senin kurbanlarýna, Rabbimiz vermez deðer.)

Dedi ki: (Terk edemem, mülk ve saltanatýmý.
Ve lakin keseceðim Ona kurbanlarýmý.)

Dört bin deve ve sýðýr, kurban edip peþinden,
Sonra, iman etmeyi tasarladý içinden.

Lakin mani oldular, yanýndaki vezirler.
(Biraz mühlet iste ve meþveret et) dediler.

O da mühlet istedi, hazret-i Ýbrahim'den.
Haran adlý vezirle, meþveret etti hemen.

O dedi ki: (Ey Nemrut, yerin tanrýsýyýz biz.
Nasýl gök tanrýsýna kulluk edebiliriz?)

Böyle dediði için, veziri Haran ona,
Yine nasib olmadý, gelemedi imana.

Bütün bunlara raðmen, Nemrut ve Keldaniler,
Çok az kimseler hariç, imana gelmediler.

Hatta Halilullah'a ve iman edenlere,
Baþladýlar eza ve aðýr iþkencelere.

Dayanýlmaz olunca, küffârýn eziyyeti,
Hak teâlâ onlara, emreyledi hicreti.