Ýbrahim Halilullah, bir deniz kenarýnda,
Bir hayvan leþi gördü, bir miktar uzaðýnda.

Baktý ki, denizden ve karadan bir çok hayvan,
O leþin üzerine, üþüþtüler her yandan.

Yemeye baþladýlar, her biri o laþeyi.
O zaman Halilullah, merak etti bir þeyi.

Ve kendi kendisine, düþündü ki o bir an:
Her birinin karnýna, taksim oldu bu hayvan.

Halbuki dirilince her mahluk ahirette,
Bu yenen hayvan dahi, dirilecek elbette.

Lakin bunun cesedi, parça parça edilip,
Hayvanlar tarafýndan, bitirildi yenilip.

Her birinin karnýna girince ayrý ayrý,
Nasýl birleþtirecek, cenâb-ý Hak onlarý?

Gerçi onun imaný, tamdý bu meselede.
Lakin görmek istedi, bunu gözleriyle de.

Yani ilim olarak bildiði bu hususu,
Aynel yakin olarak, görmek idi arzusu.

Bunun için dedi ki: (Ya Rabbi, sen mevtayý,
Nasýl diriltiyorsun, göster hem bana dahi.)

Hak teâlâ cevaben, buyurdu: (Ya Ýbrahim!
Elbette kudretimle, mevtayý diriltirim.

Sen de bunu biliyor, inanýyorsun elbet.
Sana, bu iman etmen, etmiyor mi kifayet?)

Dedi ki: (Ya ilahi, þeksiz inanýyorum.
Sen her þeye kadirsin, çok iyi biliyorum.

Gözümle de görmeyi istedim ki ve lakin,
Hasýl olsun kalbimde, bir itminan ve yakin)

Hak teâlâ buyurdu: (Dört kuþ tut, ayrý ayrý.
Keserek, parçalara ayýr sonra onlarý.

Her parçayý götür koy, bir daðýn üzerine.
Sonra da o kuþlarý, kendine çaðýr yine.

Görürsün ki o kuþlar, süratle sana gelir.
Allah, istediðini yapmaya muktedirdir.)

O dahi tuttu o gün, dört kuþu ayrý cinsten.
Kesti ve tüylerini eliyle yoldu hemen.

Parçalara ayýrýp onlarý ince ince,
Sonra, birbirlerine karýþtýrdý iyice.

Sadece baþlarýný yanýnda alýkoyup,
Sonra o parçalarý, yaptý dört ayrý grup.

Koydu her bir grubu, dört daðýn üzerine.
Ve onlarý, ismiyle çaðýrdý sonra yine.

Gördü ki, o parçalar, kalkarak yerlerinden,
Havada ayrýldýlar hepsi birbirlerinden.

Ayný cinsten olanlar, gelerek bir araya,
Baþsýz bedenleriyle, geldi hepsi oraya.

Sonra da birleþerek, kendi baþlarý ile,
Dirilip canlandýlar kudret-i ilahiyle.

Bekara suresinde, bu hali cenâb-ý Hak,
Bildirdi Habibine, gayet açýk olarak.