Yusuf aleyhisselam, kardeþi Bünyamin’i,
Odasýna alarak, hoþ eyledi kalbini.

Bünyamin, kendisini tanýmadý ise de,
Ona, kaný kaynamýþ, sevmiþti pek ziyade.

Hazret-i Yusuf ise, tanýdý Bünyamin'i.
Ama bir müddet için tanýtmadý kendini.

Onlar, birbirlerine bakarken hayran hayran,
Yusuf aleyhisselam sordu ki ona bir an:

(Ey Bünyamin, o ölen kardeþinin yerine,
Benim kardeþ olmamý ister misin kendine?)

Bünyamin çok sevinip, dedi: (Elbet isterim.
Senin gibi kardeþi kim istemez efendim.

Ve lakin senin baban, benim babam deðil ki.
Hem de seni, dünyaya annem getirmedi ki.)

Bünyamin'in sözleri, çok tesir etti ona.
Aðlayarak sarýldý Bünyamin'in boynuna.

Artýk gizleyemedi hakiki künyesini.
(Ben Yusuf'um!) diyerek, tanýttý kendisini.

Diðer kardeþlerini kastedip sonra hemen,
Buyurdu ki: (Onlarýn, bize daha evvelden,

Yaptýklarý þey için, hiç mahzun olma sakýn.
Çünkü bize ihsaný, pek çok oldu Allah’ýn.

Bizi helak olmaktan kurtarýp cenâb-ý Hak,
Sonra birbirimize kavuþturdu iþte bak.)

Çünkü Yusuf Peygamber, diðer kardeþlerini,
Affetmiþti tamamen o eski iþlerini.

Kalbinde, onlar için hiçbir kötü düþünce,
Ýntikam alma gibi bir þey yoktu zerrece.

Kardeþi Bünyamin'in kalbinin de tamamen,
Tertemiz olmasýný isterdi böyle aynen.

Ve tembih eyledi ki kardeþi Bünyamin'e:
(Sakýn bu halimizi, açma diðerlerine.)

Bünyamin peki deyip, arz etti ki ardýndan:
(Gitmek istemiyorum ama senin yanýndan.)

Yusuf aleyhisselam buyurdu: (Ýyi ama,
Babamýz zaten üzgün benim ayrýlýðýma.

Sen dahi hiç sebepsiz dönmezsen eðer geri,
Dayanýlmaz hal alýr babamýzýn kederi.

Evet, senin gitmeni ben de istemiyorum.
Ama buna bir çare, yol bulalým diyorum.)

Bünyamin sevindi ve verdi ki þöyle cevap:
(Bu iþte karar senin, istediðin gibi yap.)

Sonra Yusuf Nebi'ye geldi vahy-i ilahi.
Öðrendi böylelikle çaresini o dahi.

Þöyle ki, o zamanlar, Ýbrahim Peygamberin,
Dininde, çalýnsaydý bir malý bir kimsenin,

Ve çalýnan o malý, o malýn sahibi de,
Eðer yakalasaydý hýrsýzýn üzerinde,

Hýrsýzýn hürriyeti elinden alýnarak,
Ona esir olurdu, derhal ceza olarak.

Bunu, Yusuf Peygamber vahiyle öðrenince,
Bünyamin'in yüküne, tas koydurdu gizlice.

Tas, Mýsýr Melikine ait olup hem dahi,
Som altýndan yapýlmýþ, kýymetliydi bir hayli.