Eyüp aleyhisselam, zengin idi be gayet.
Rabbine, gece gündüz yapýyordu ibadet.

Ne zaman ki Rabbini ansa idi o eðer,
Ona selam verirdi göklerdeki melekler.

O, bu minval üzere sürerken böyle hayat,
Allah, onu imtihan etmeyi etti murat.

Onun sahip olduðu mallarýn hepsi birden,
Türlü vesilelerle gidiverdi elinden.

Koyunlarý, sel ile tamamen oldu telef.
O, buna üzülmeyip, etmedi asla esef.

Kuvvetli rüzgarla da, mahsulü oldu heder.
Yine hiç üzülmeyip, etmedi asla keder.

Velakin mel'un þeytan, bunu fýrsat bilerek,
Geldi çoban þeklinde, aðlayýp inleyerek.

Dedi: (Mallarýnýza geldi ki öyle bela,
Helak etti onlarýn hepsini Hak teâlâ.

Öyle ki, ne bir koyun, ne de canlý bir hayvan.
Geriye, bir çöp bile kalmadý bunca maldan.)

Eyüp aleyhisselam bunlarý öðrenince,
Hiç þikayet etmeyip, hamdeyledi hemence.

Buyurdu ki: (Üzülme, yok olan o nimetler,
Bana, Hak teâlâdan gelmiþti birer birer.

Emanet duruyordu o mallar bende önce.
Hakiki Sahibine gitmiþ oldu böylece.)

Bu cevap, þamar gibi þeytanýn suratýna,
Ýnince, çekip gitti hiç bakmadan ardýna.

Yine Eyüp Nebi'nin on oðlu vardý ki hem,
Hepsi, ilim sahibi kimselerdi muhterem.

Ýmtihan etmek için Allah bu Nebi’sini,
Bir afetle, onlarýn geri aldý hepsini.

Hocada ders okurken, zelzele oldu birden.
Böylece on oðlu da vefat etti aniden.

O þeytan, bu sefer de hoca þekli alarak,
Geldi Eyüp Nebi’nin yanýna aðlayarak.

Gözünden yaþ yerine kanlar akýtýyordu.
Yerden toprak alarak, baþýna saçýyordu.

Diyordu ki: (Ya Eyüp, yýkýldý evin barkýn.
Ve altýnda kalarak, can verdi on evladýn.

Parça parça oldular hepsi enkaz altýnda.
Feryat figan ederek öldü on evladýn da.

Onlarýn feryatlarý gitmiyor kulaðýmdan.
Eðer sen iþitseydin dayanamazdýn bir an.)

Eyüp aleyhisselam, onun bu sözlerinden,
Üzülüp, yaþ boþandý mübarek gözlerinden.

Þeytan bekliyordu ki, eylesin o da feryat.
Sabýr ve tevekkülü býrakmadý o fakat.

Bir þeytan olduðunu anladý çünkü onun.
Rabbine hamd ederek buyurdu ki: (Ey mel’un!

Eðer vefat ettiyse benim on evladým da,
Emanet bulunurdu zaten benim yanýmda.

Onlar, Hak teâlânýn bana bir nimetiydi.
Geçici zaman için bana emanetiydi.

Malým da, evladým da, aslýnda Onundu hep.
Ne için incineyim Rabbime bundan sebep?)