Musa aleyhisselam devrinde yaþýyordu.
Firavun’un kýzýna, dadýlýk yapýyordu.

Allah’ýn birliðine inanmýþtý içinden.
Lakin bunu gizlerdi, Firavun’un þerrinden.

Kuvvetli inanmýþtý Allah’a hem de gayet.
Ve lakin gizli gizli yapýyordu ibadet.

Bu, bir gün Firavun’un kýzýnýn saçlarýný,
Tarýyorken, elinden düþürdü taraðýný.

Eðilip, o taraðý alýyorken oradan,
Bismillah deyiverdi hiç elinde olmadan.

Kýz, hayretler içinde sordu ona: (Ey dadý!
Bu senin söylediðin, acaba kimin adý?)

Dedi: (Öyle birinin ismi ki kýzým bu ad,
Onun kudreti ile, var oldu bu kâinat.

Canlý cansýz her þeyi yaratan, bu ilahtýr.
Yoktur Onun þeriki, Onun adý Allah’týr.)

Kýz daha þaþýrarak, sordu ki ona tekrar:
(Yani babamdan baþka, bir ilah daha mý var?

Sen nasýl hiç korkmadan böyle þey söylüyorsun?
Firavun’dan ayrýca bir ilah var diyorsun.)

Dedi ki: (Evet yavrum, Allah vardýr ve birdir.
O, bütün âlemlerin Rabbi ve malikidir.

Yeri göðü, her þeyi, seni beni, babaný,
O Allah yaratmýþtýr cümle kevnü mekaný.

Odur gerçek tek ilah, baþkasý yok ki daha.
Ben de inanýyorum bu hakiki Allah’a.

Baban ise, çok aciz bir kuldur, ilah deðil.
Ona bu saltanatý O vermiþtir iyi bil.)

Firavun’un kýzýna, aðýr geldi bu sözler.
Ve gidip, babasýna bunlarý verdi haber.

Kýzýnýn bu sözleri kýzdýrdý Firavun’u.
Ve derhal huzuruna çaðýrdý bu hatunu.

Dedi: (Sen, benden baþka tanrý mý biliyorsun?
Bana deðil, Ona mý ibadet ediyorsun?)

Artýk gizleyemedi, yoktu baþka bir çare.
Söyledi imanýný Fir’avna aþikâre.

Dedi ki: (Ey Firavun, bilirsin ki tabii,
Sen de aciz, zavallý bir kulsun bizim gibi.

Seni, bizi, her þeyi ve cümle mevcudatý,
Yaratan ilah vardýr, Allah’týr Onun adý.

O Allah, hep var idi ve hep var olacaktýr.
O ölmez, çünkü herkes o ilaha muhtaçtýr.

Sen ise bir fanisin, öleceksin bir zaman.
Ýlah olabilir mi ölüme mahkum olan?)

Onun bu sözlerine, sinirlendi Firavun.
Ve öldürülmesini emretti hemen onun.

Lakin adamlarýna verdi ki bir talimat:
(Alýn bunu öldürün, ölmesin hemen fakat.

Her gün baþka uzvunu keserek bunun tek tek,
Yavaþ yavaþ öldürün, iþkence eyleyerek.)

Ýntikam hýrsý ile yanýp tutuþuyordu.
O iþkence gördükçe, zevkinden uçuyordu.

O zalimin gayesi þuydu ki asýl bundan,
Herkes görüp korksun da, etmesin hemen iman.

Önce, týrnaklarýný çektirdi azar azar.
Kýrbaçlattý sonra da, kan akýncaya kadar.

Bütün bunlara raðmen, sabrederdi o yine.
Asla zarar gelmedi imanýna, dinine.