Ýbrahim-i Havvas’tan nakledilir ki þöyle:
Kâbe yolculuðunda, yolum düþtü bir çöle.

Öyle susamýþtým ki çölün hararetinden,
Sonunda baygýn halde, yýkýldým yere birden.

Gözlerimi açýnca biraz sonra ben fakat,
Gördüm ki, su serpiyor yüzüme nurlu bir zat.

Ve o sudan içince, geliverdim kendime.
O nurlu zat dedi ki: (Sen de gel, bin terkime.)

Ýkimiz beraberce gidince çölde biraz,
Bir de baktým, ilerde göründü bize Hicaz.

Bana dedi: (Kâbe’ye vasýl olduk iþte bak.
Haydi in, kabul etsin haccýný cenâb-ý Hak.

Hac’dan sonra, Ravda’yý edeceksen ziyaret,
Benim de selamýmý, Resulullaha arz et.

Hatta þöyle söyle ki, olsun daha aþikâr.
De, kardeþin Hýzýr’ýn size selamlarý var.)

Ebu Bekr Hemedani anlatýr ki bir gün de:
Pek fazla acýkmýþtým hem de Hicaz çölünde.

Düþündüm ki, þu anda, evimde olsa idim,
Taze piþmiþ sýcacýk ekmek ve bakla yerdim.

Lakin kendi kendime dedim ki sonra da ben:
Þu anda bir çöldeyim, çok uzaðým evimden.

Ben böyle düþünürken, baktým ki tam o anda,
Birisi yaklaþýyor, bir köylü kýlýðýnda.

Elindeki tepsiyle, bana doðru gelerek,
Dedi ki: (Ýster misin sýcacýk bakla ekmek?)

Ben hayretle bakarken elindeki tepsiye,
O önüme koyarak, dedi: (Buyur, haydi ye!)

Ben doyuncaya kadar yedim ise de onu,
Lakin çok merak ettim onun kim olduðunu.

Dedim ki: (Ben bu çölde, yapayalnýz ve garip,
Yolcu iken, açlýktan olmuþtum çok muzdarip.

Az önce bakla ekmek geçirdim hatýrýmdan.
Tam o anda baktým ki, sen göründün karþýdan.

Ben bilmek istiyorum hikmetini bu iþin.
Bana, kim oluðunu beyan et Allah için.)

Ben ona bu suali sorunca, o aniden,
(Ben Hýzýr’ým!) dedi ve kayboldu göz önünden.

Velilerden biri de, Hýzýr’ý görüp bizzat,
Dedi: (Eder misiniz bana biraz nasihat.)

Buyurdu: (Yumuþak ol, hiddete olma yakýn.
Ve hep güler yüzlü ol, hiç surat asma sakýn.

Allah’ýn kullarýna faydalý olmaya bak.
Ýþte budur Allah’ýn sevdiði güzel ahlak.

Kusurundan dolayý, kötüleme kimseyi.
Örtücü ol, büyütme ufak bir meseleyi.)

Eshabdan birisi de, gördü bir mübarek zat.
Tanýmadý ve lakin istedi bir nasihat.

Buyurdu ki: (Kardeþim, nasihat için, sana,
Yalnýz ölüm kâfidir, lüzum yok baþkasýna.)

(Yine söyle!) deyince, buyurdu ki: (Dinle bak!
Yalnýz kabri düþünmek, yeter tasa olarak.)

O sahabi, bu hali söyleyince Resule,
Buyurdu: (O Hýzýr’dý, söyledi sana böyle.)