Süleyman Peygamber ki, hükmederken dünyaya,
Allah’tan utanarak, ederdi Ondan hayâ.

Zaten onun, Rabbinden, bu mülk ve saltanatý,
Talep etmesindeki yegane, tek maksadý,

Dinini daha kolay yaymaktý insanlara.
Ve kabul ettirmekti, kendisini onlara.

Bir mucize olarak istemiþti o mülkü.
Ýnsanlar, saltanata kýymet verirdi çünkü.

Bu kadar dünyalýða sahip iken, o yine,
Alçak gönüllülüðü, þiar etti kendine.

Daima Hakk'a karþý, bildi acizliðini.
Durmadan cihad edip, teblið etti dinini.

Hem öyle adaletle hükmetti ki kýrk sene,
Dünya meliklerini hayran etti kendine.

Bu kadar çokken onun, mülkü ve saltanatý,
Bu nisbette çok idi, ibadet ve taatý.

Girip kendi yaptýðý, o mescid-i Aksa’ya,
Hep ibadet yapardý, Allahü teâlâya.

Ve hatta bir iki ay, çýkmazdý dýþarý pek.
Yemek için, yanýna, alýrdý biraz ekmek.

Her sabah, mihrabýnda, biter idi bir fidan.
Sorardý o fidana: (Neyedir senin faydan?)

Her fidan söyler idi, ona önce adýný.
Sonra da arz ederdi, neye yaradýðýný.

Bir gün keçi boynuzu mihrapta gördü birden.
Ona dahi sordu ki: (Senin nedir faiden?)

O þöyle cevap verdi Süleyman Peygambere:
(Ben, senin mescidini geldim harab etmeye.)

Dedi: (Ben hayattayken, mescidim olmaz harap.)
Vefat edeceðini anlayýp dedi: (Ya Rab!

Ecelim yakýn ise, öleceksem ben þayet,
Gizle bu cinnilerden öldüðümü bir müddet.

Böylelikle insanlar, anlasýnlar ki iyi,
Asla bilmez cinniler, olacak hadiseyi.)

Sonra, yine mihrapta, dayanýp asasýna,
Devam etti her günkü namazýn edasýna.

Ýþte bu vaziyette kýlarken namazýný,
Melek-ül mevt gelerek, alýverdi canýný.

Ýbadet eylediði mescid-i Aksa’nýn da,
Birer delik var idi, önüyle arkasýnda.

Cinler, bu deliklerden takip edip hep onu,
Görürlerdi devamlý ayakta durduðunu,

Sandýlar ki, ayakta namaz kýlýyor yine.
Vakýf olamadýlar iþin hakikatine.

Hayatta zannederek, Süleyman Peygamberi,
Aynen yapýyorlardý aðýr ve zor iþleri.

Aradan uzunca bir zaman geçti bu minval.
Hatta gariplerine gitmiyordu iþbu hal.

Zira o, önceden de dýþarý çýkmazdý pek.
Hep ibadet yapardý, sabahtan akþama dek.

Sonra bir aðaç kurdu, asa’yý kemirince,
Süleyman Peygamber de yere düþtü böylece.

Yere düþmüþ görünce, mübarek bedenini,
O zaman anladýlar vefat eylediðini.

Cinniler, insanlara derdi ki o devirde:
(Biz biliriz, her ne ki olacaksa ilerde.)

Bu hadiseden sonra, kesildi hep sesleri.
Zira çýktý ortaya, yalan söyledikleri.