Hazret-i Âmine ki, o Serverin annesi.
Ona nasip olmuþtu þereflerin yücesi.

Odur ki, annelerin içinde en bahtiyar,
Doðum hadisesini þöyle anlatýyorlar:

O Servere hamile olduðum günlerde ben,
Hiçbir acý ve elem hissetmedim bedenen.

Ancak altý ay sonra, uykuyla uyanýklýk,
Arasýnda, bir kimse gelerek bir aralýk,

Dedi: (Biliyor musun, sen kime hamilesin?
Hatem-ül enbiya’yý taþýyorsun, bilesin.)

Doðum öncesi dahi, görünce kendisini.
Dedi: (Çocuk doðunca, Muhammed koy ismini.)

Heybetli bir ses duydum doðum aný gelince.
Bana, bir ürperti ve korku geldi bir nice.

Ve beyaz bir kuþ gelip, kanadýyle bu sefer,
Beni sývazlayýnca, gitti o ürpertiler.

O anda, hararetten yanýyordum begayet.
Yanýmda, bir kâsede gördüm beyaz bir þerbet.

Verdiler, içtim onu, baldan tatlý ve soðuk.
Gitti o hararetim, kalmadý o susuzluk.

Öyle aydýnlandý ki bir nurla sonra evim,
O nurdan baþka bir þey görmüyordu gözlerim.

O anda, etrafýmý sardý bir çok hanýmlar.
Hizmet ediyorlardý edeple bana onlar.

Boylarý uzun olup, parlýyordu yüzleri.
Abdi menaf kýzlarý gibiydiler herbiri.

Bir tanesi, kendini tanýttý edip tazim.
Dedi: (Ben, Firavun’un hanýmý Asiye’yim.)

Biri dahi dedi ki: (Ben, Ýmran kýzý Meryem.
Bu gördüklerin ise, Cennet hurileri hem.)

Yine ben, o esnada bir kumaþ gördüm ipek.
Gökten yere uzanmýþ, beyaz ve uzundu pek.

Kendini görmediðim biri de, sonra hemen,
Diyordu: (Onu örtün insanlarýn gözünden!)

Çok kuþlar peyda oldu, sonra gördüm onlarý.
Aðýzlarý zümrütten, yakuttu kanatlarý.

Korkudan terlemiþim, o terlerden bu defa,
Çok güzel misk kokusu yayýlýrdý etrafa.

O haldeyken, gözümden kaldýrdýlar perdeyi.
Doðudan batýya dek, gördüm o an her þeyi.

Etrafýmý, melekler kuþatmýþ idi ki tam,
Teþrif etti dünyaya Resul aleyhisselam.

Doðar doðmaz, secdeye koydu nurlu baþýný.
Ve yukarý kaldýrdý þehadet parmaðýný.

Sonra, gökten bir bulut parçasý indi beyaz.
Bürüdü o Serveri, duydum sonra bir avaz.

Diyordu: (Þarktan garba, gezdirin ki Onu hem,
Ýsmi ve cismi ile, tanýsýn cümle âlem.)

Daha sonra, yanýmda üç kiþi oldu peyda.
Yüzleri güneþ gibi parlýyordu adeta.

Biri, gümüþ bir ibrik, biri zümrüt bir leðen.
Birinin de elinde, ipek vardý Cennetten.

Oðlumu, o leðenin içine koydular ve,
Misk ile yýkayarak, sardýlar o ipeðe.

Mübarek baþýna da, sürüp güzel kokular,
Gözüne sürme çekip ve gözden kayboldular.