Müþrikler, müminlere ettikçe eza, cefa,
Müminlerin sayýsý artýyordu çok daha.

Kâfirler bunu görüp, daha da azýttýlar.
Bu iþkencelerini, daha çok arttýrdýlar.

Eshabýn çektikleri bu cefalara fakat,
Pek çok üzülüyordu o Server-i kâinat.

Zira bu iþkenceler, arttýkça artýyordu.
Buna, mübarek kalbi hiç dayanamýyordu.

Bir gün buyurdular ki Sahabe-i güzine:
(Ey Eshabým, daðýlýn þimdi siz yer yüzüne.

Ümit ediyorum ki, yakýnda cenâb-ý Hak,
Sizleri, bir araya toplar yine muhakkak.)

Onlar sual etti ki Resul-i müctebaya:
(Ne tarafa gitmemiz münasiptir acaba?)

Mübarek eli ile eyleyerek iþaret,
Habeþ memleketini gösterdi istikamet.

Buyurdu ki: (Gidiniz, siz Habeþ topraðýna.
Oranýn hükümdarý, zulüm yapmaz halkýna.

Bir kurtuluþ kapýsý açýlýncaya kadar,
O doðruluk yurdunda, bir müddet kýlýn karar.)

Bu hicret kararýyla, Resulullah o zaman,
Kurtarmýþ oluyordu, Eshabýný ezadan.

Mekkeli müþriklerle mücadeleyi artýk,
Tek baþýna yapmayý görüyordu muvafýk.

Zira O doðduðunda, (Ümmetî! vâ ümmetî!)
Demiþti ki, pek çoktu onlara merhameti.

Onun müsaadesiyle Eshab hazýrlanarak,
Hicrete baþladýlar, Mekke’den ayrýlarak.

Sevgili Peygamberden ayrýldýklarý için,
Çok üzülüyorlardý, hepsi de için için.

Hazret-i Osman ile hazret-i Rukayye de,
Bulunuyorlardý bu ilk giden kafilede.

Hazret-i Osman için, o gün Nebiyyi ziþân,
Buyurdular ki: (Osman, hiç þüphe yok ki þu an,

Lut Peygamberden sonra, zevcesiyle birlikte,
Hicret eyleyenlerin ilkidir böylelikle.)

Sahabe-i kiramýn kimi binek alarak,
Kimi de hiç bineksiz, yani yaya olarak,

Vatan ve evlerini býrakarak, bir gece,
Mekke’den ayrýldýlar, kâfirlerden gizlice.

Tüccarlarla anlaþýp verdiler belli ücret.
Gemilerle Habeþ’e ulaþtýlar nihayet.

Müþrikler, Sahabenin böyle gidiþlerine,
Vakýf olup, atlarla düþtüler peþlerine.

Ve lakin boþa gitti onlardaki bu gayret.
Gidip, meyus þekilde ettiler geri avdet.

Habeþ hükümdarýnýn ismi (Necaþi) idi.
Adil, merhametli ve insaflý bir kiþiydi.

Gayet iyi davrandý, giden Muhacirlere.
Yerleþtirdi onlarý, ülkesinde bir yere.

Müslümanlar orada, tam himaye gördüler.
Huzur ile Allah’a ibadet eylediler.

Lakin Müslümanlarýn, hicret etmelerinden,
Kâfirler, endiþeye kapýldýlar hep birden.