Resulullah, mescidin duvarýna bitiþik,
Hurma dallarý ile yaptýrdý bir gölgelik.

Ve emir buyurdu ki: (Mekke’den hicret eden,
Malý mülkü olmayan fakir Muhacirlerden,

Bekârlar, bu çardakta ikamet eylesinler.
Allahü teâlâya hamdü sena etsinler.)

Sayýlarý on ila dörtyüz olan bu zevat,
Resulün sohbetinde bulunurdu çok saat.

Bunlar, ya huzurunda olurlardý Resulün,
Yahut da ibadetle meþgullerdi gece gün.

Hem ilim öðrenirler ve Kur’an okurlardý.
Hadis-i þerifleri hýfza çalýþýrlardý.

Oruçlu olurlardý gündüzleri çok zaman.
Ýbadet ve taattan ayrýlmazlardý bir an.

Bunlar, yeni Müslüman olan kabilelere,
Muallim olarak da giderlerdi çok kere.

Bu pek faziletli ve mübarek sahabiler,
Bir irfan ordusunun eriydi hepsi birer.

Peygamber efendimiz, onlarý çok severdi.
Onlarla sohbet eder, oturup yemek yerdi.

Ýþte bu faziletli, ilim ehli insanlar,
Eshab-ý suffe diye, tanýndý o zamanlar.

Peygamber efendimiz, bir gün suffe ehline,
Bakýp, þefkat ettiler o fakir hallerine.

Buna raðmen yine de, huzurlulardý gayet.
Gönül rahatlýðýyla yaparlardý ibadet.

Resulullah, bu seçkin, fakir sahabilerin,
Her ihtiyaçlarýný ederdi önce temin.

Hazýr ettikten sonra onlarýn yemeðini,
Ancak düþünüyordu, kendi ehl-i beytini.

Bu Eshab-ý suffeden biri, Ebu Hüreyre,
Þöyle anlatmaktadýr halini o bir kere:

Der ki: Yemeksizlikten çok zaman aç kalýrdým.
O zamanlar taþ alýp, karnýma bastýrýrdým.

Yine böyle bir taþý bastýrmýþken karnýma,
Aniden Resulullah teþrif etti yanýma.

Halimi anlayarak, bana gülümsediler.
(Benimle gel) buyurup, eve doðru gittiler.

Ben dahi peþlerinden gittim emirleriyle.
Hane-i saadete vardýk kendileriyle.

O anda evlerinde, bir bardak süt var idi.
Buyurdu ki: (Eshab-ý suffeyi çaðýr haydi!)

Çaðýrdým, hep birlikte huzura vasýl olduk.
Ýzin alýp girerek, bir yerlere oturduk.

Bana buyurdular ki: (Gel ya Eba Hüreyre!
Bu sütü, sýra ile içir bu kimselere.)

(Peki) deyip, o sütü aldým Resulullahtan.
Verdim ehl-i suffenin herbirine sýradan.

Herbiri, doya doya o sütten içiyordu.
Sonra, bana bardaðý iade ediyordu.

Hepsi içip doyunca, alýp içtim ben dahi.
Bir kap süt, hepimize kâfi geldi vallahi.

Sonra Resulullah da içtiler saadetle.
Süt hiç eksilmemiþti, gördüm bunu hayretle.