Gün geçtikçe Ýslam’ýn nuru yayýlýyordu.
Resulün sevgisiyle, kalbler parýldýyordu.

Onun hasreti ile, bekleyen susamýþ halk,
Bir arayýþ içinde Medine’ye koþarak,

Huzur buluyorlardý, görmekle Onu bir an.
Þerefleniyorlardý etmekle Ona iman.

Bunlardan birisi de Selman-ý Farisi’ydi.
Bu zatýn babasý ve annesi mecusiydi.

Bu mübarek sahabi, doðmuþtu Ýsfehan’da.
Ýkiyüzelli sene ömür sürdü dünyada.

Ehl-i beytten sayýlan bu büyük, mübarek zat,
Hayatýný þöylece anlatýr kendi bizzat:

Doðdum ben Ýsfehan’ýn Cey denen bir köyünde.
Ve en zengin insaný, babamdý o köyün de.

Bir hayli fazla idi, arazimiz, malýmýz.
Çoktu bundan ötürü, köyde itibarýmýz.

Ben, babamýn tek oðlu idim ki, bundan sebep,
Kýz gibi yetiþtirdi ev içinde beni hep.

Bana olan sevgisi olunca pek ziyade,
Dýþarýya çýkmama, etmezdi pek müsaade.

Kendi mecusi olup, ateþe tapýnýrdý.
Bu dinin icabýný bize de yaptýrýrdý.

Bu mecusi dinini, teferruatýyla tam,
Ve eksiksiz olarak, öðretti bana babam.

Devam üzre bir ateþ yanardý evimizde.
Ona secde eder ve tapardýk hepimiz de.

Malik olduðu için çok bahçe ve baðlara,
Beni de, bir gün alýp, götürdü oralara.

Dedi ki: (Ey evladým, gez þu baðý, bostaný.
Benden sonra senindir, mallarýný gör, taný.)

(Peki) deyip, giderken bir gün o araziye,
Rastladým yol üstünde olan bir kiliseye.

Ýnsanlar, içeride yapýyordu ibadet.
Böyle þeyi, ilk defa görünce ettim hayret.

Zira bizim dinimiz, buna benzemiyordu.
O anda, kalbimde bir tereddüt hasýl oldu.

Bizim ibadetimiz, tapýnmaktý ateþe.
Bir türlü ermiyordu, zaten aklým bu iþe.

Görünce kilisede ibadet edenleri,
Düþündüm ki: Bunlarýn, daha doðru dinleri.

Tarla ve bahçemizi gezmekten vaz geçerek,
Seyrettim hep onlarý, sabahtan akþama dek.

Sonra, yaþlý birine sual ettim: (Hey baba!
Bu dinin asýl yeri nerededir acaba?)

O, (Þam’dadýr) deyince, yine sual ettim ki,
(Þam’a gitsem, beni de kabul ederler mi ki?)

O zat (Evet) deyince, sordum ki ben bu sefer:
(Sizden, Þam'a gidecek var mýdýr bir kimseler?)

(Yakýnda olabilir) deyince bana o zat,
Çok sevindim ve lakin ilerlemiþti saat.

Karanlýk basmýþ idi, korkarak eve vardým.
Babam hemen sordu ki: (Neredeydin evladým?

Vaktinde gelmeyince, hayli kaldýk merakta.
Aramadýðýmýz yer kalmadý köyde hatta.)