Henüz harb baþlamadan, müþriklerden iki er,
Müminler tarafýndan hemen öldürüldüler.
Biri, sancaktar idi, o da öldürülmüþtü.
Sancaðý yere düþüp, topraða sürülmüþtü.
Osman bin Ebi Talha meydana koþtu hemen.
Düþen sancaklarýný, kaldýrdý alýp yerden.
O dahi seslenerek Müslümanlardan yana,
Kendine çok güvenip, er istedi meydana.
Halbuki biraz önce, kendisine güvenen,
Ýki müþrik, anýnda öldürülmüþtü hemen.
Zübeyr bin Avvam ile, Allah arslaný Ali,
Þimdi öldürmüþlerdi maðrur iki kâfiri.
Bu da, gururlanarak yine er isteyince,
Hazret-i Hamza çýktý karþýsýna hemence.
Kaldýrdý kýlýcýný, hiç fýrsat vermeyerek.
Öyle kýlýç çaldý ki ona (Allaah!) diyerek,
Giydiði o çelik zýrh, tam ikiye bölündü.
Sancak yere düþerken, kâfir de düþüp öldü.
Bu, üçüncü müþrikti anýnda öldürülen.
Dördüncüsü yürüdü meydana sonra hemen.
Adý, Ebu Said’di, geldi yaya olarak.
Düþen sancaklarýný, o yerden kaldýrarak,
Baðýrýp maðrur halde Müslümanlardan yana,
O da, çarpýþmak için er istedi meydana.
Baþtan ayaða kadar, zýrhlarla kaplý idi.
(Benimle çarpýþacak yürekli kim var?) dedi.
Halbuki ondan önce, böyle büyüklenerek,
Üç kiþi can vermiþti, birer kýlýç yiyerek.
Peygamber efendimiz, Allah’ýn arslanýna,
Buyurdu ki: (Ya Ali, çýk þunun karþýsýna.)
Çýktý hazret-i Ali, kaldýrdý kýlýcýný.
Çalýp böldü ikiye, kaðýt gibi zýrhýný.
Müþrik, cansýz olarak yýkýldý bir tarafa.
Dönüp, hazret-i Ali tekrardan girdi safa.
Müþriklerin sancaðý, yine yere düþmüþtü.
Bununla, dördüncüsü böyle öldürülmüþtü.
Kaç kiþi çýktýysa da, o gün er meydanýnda,
Hepsi de, bir hamlede öldürüldü anýnda.
Müminler çok sevinip, hamd ve þükrediyordu.
Ve tekbir sedalarý göðe yükseliyordu.
Bu durum, gerideki o müþrikleri ise,
Düþürdü çok büyük bir üzüntü ve yeise.
Hatta kadýnlar bile, hayýflanýyorlardý.
(Size yazýklar olsun, yuh olsun!) diyorlardý.
Kadýnlar, müþriklere cesaret vermek için,
Bu Uhud savaþýna gelmiþlerdi ve lakin,
Görünce erkeklerin peþ peþe öldüðünü,
Hakaretler ettiler onlara Uhud günü.
(Haydi, ne durursunuz, hücum edin!) diyerek,
Tahrik ediyorlardý onlara þevk vererek.
Savaþ için heyecan, dorukta idi o gün.
Emrini bekliyordu mücahidler Resulün.
|