Peygamber efendimiz ve þanlý sahabiler,
Böylece Medine’nin yakýnýna geldiler.

Kadýnlar ve çocuklar, dökülmüþtü yollara.
Ýstikbal ederlerdi gelenleri o ara.

Hepsi merak ederdi Allah’ýn Resulünü,
Ve görmek isterlerdi, mübarek nur yüzünü.

Cihaný aydýnlatan cemalini görünce,
Allah’a hamd ve sena eylediler ilk önce.

Sað ve salim görünce Allah’ýn Resulünü,
Giderdi herbirinin meraklarý ve hüznü.

Sa'd ibni Muaz’ýn annesi Kebþe Hatun,
O Serveri düþünüp, duruyordu pek mahzun.

Oðlu Amr da ölmüþtü, harpte þehid olarak.
Lakin o, Peygamberi ediyordu çok merak.

Az sonra o Serveri sað ve salim görünce,
Meraký zail olup, kapýldý bir sevince.

Huzuruna giderek, dedi: (Ya Resulallah!
Anam, babam ve caným fedadýr sana vallah.

Allah’a hamd olsun ki, sað salim gördüm seni.
Sen hayatta olunca, düþünmem gerisini.)

Sormadý oðlu Amr’ý Allah’ýn Habibine.
O Server, þöyle deyip teselli etti yine.

(Ey Sa'dýn validesi, sana müjdeler olsun.
En yüksek mertebeye yükseldi senin oðlun.

Þehidlerin cümlesi, Cennette toplandýlar.
Onlar, birbirleriyle hep arkadaþ oldular.

Þehidlik rütbesine kavuþan bu cemaat,
Ederler mahþerde hem, ev halkýna þefaat.)

Resulullah ve Eshab, henüz Uhud'da iken,
Sümeyra Hatun dahi, gelmiþti Medine’den.

Onun da düþündüðü, tek bir þey vardý o gün.
Öðrenmek istediði, hayatýydý Resulün.

Gelip gördü yerlerde, þehid olan erleri.
Baktý, aralarýnda yatýyordu pederi.

Babasýnýn ölümü, dokunmadý pek ona.
Bir Fatiha okuyup, devam etti yoluna.

Bir þehid daha gördü, babasýndan ilerde.
Yaklaþýnca gördü ki, kocasýymýþ o er de.

Ve lakin bu hatunun, derdi bunlar deðildi.
Onun tek düþündüðü Allah’ýn Habibiydi.

Devam edip, yerlerde gördü yine þehidler.
Baktý ki, bunlar dahi kardeþleriymiþ meðer.

Fatihalar okuyup, seðirtti ilerlere.
Resulü soruyordu gördüðü kimselere.

Gördü en son sað salim Allah’ýn Resulünü.
Unuttu birden bire cümle üzüntüsünü.

Dedi: (Ya Resulallah, babam, kocam, kardeþim,
Þehid düþmüþlerse de, gam deðil benim için.

Benim derdim sen idin, hamd olsun Rabbimize.
Sen hayatta oldukça, dokunmaz onlar bize.

Sana bir þey olsaydý, o zaman mahvolurduk.
Senin ayrýlýðýnla, yanar da kavrulurduk.

Aðlayýp, gözümüzün yaþlarý hiç durmazdý.
Yaralý kalbimize, teselli bulunmazdý.)