Vaktiyle zengin biri, donatýp bir ziyafet,
Çok fakir bir âlimi, evine eder davet.

Âlim gelip oturur, zenginin sofrasýna.
Lakin bir lokma bile alýp koymaz aðzýna.

Ev sahibi üzülüp, arz eder ki: (Efendim!
Görürüm yemezsiniz, bunu ben merak ettim.)

O âlim þöyle der ki: (Evimde, þu aralar,
Birkaç zayýf ve garib ciðerparelerim var.

Aç ve susuz olarak dururken onlar evde,
Nasýl yiyebilirim bunlarý ben bu yerde?)

Ev sahibi, bunlarý âlimden öðrenerek,
Çocuklarýna dahi gönderir hemen yemek.

Âlim, ancak o zaman gönül rahatlýðýyle,
Zenginin sofrasýnda baþlar yemek yemeye.

Kýyamet gününde de, Rabbimiz, bunun gibi,
Cennete davet eder o Sevgili Habibi.

Lakin girmez Cennete o Server-i kâinat.
Zira kalbi, deðildir hiç müsterih ve rahat.

Ümmetinden günahý fazla olan kimseler,
Çünkü mahþer yerinde gayet zahmettedirler.

Onlarý düþünerek o Hüdâ’nýn Habibi,
Allah’a yalvararak, arz eder ki: (Ya Rabbi!

Ya beni, onlar ile gönder Cehennemine.
Ya da sok onlarý da, benimle Cennetine.)

Rabbimizden bir hitab gelir ki: (Ey Habibim!
Ben, yalnýz senin için Cenneti halk eyledim.

Sen o günahkârlarýn tamamýný alarak,
Girin hep Cennetime, birlikte þad olarak.)

Yine Beni Ýsrail zamanýnda bir adam,
Vardý ki, günah ile geçmiþti ömrü tamam.

Uzun yýllar yaþayýp, sonra da öldü birden.
Ýlgilenen olmadý kötü bilindiðinden.

Sonradan birkaç kiþi gelerek bir araya,
Cesedini götürüp, attýlar bir sahraya.

Lakin Musa Nebiye hemence cenâb-ý Hak,
Vahyetti ki onunla alakalý olarak:

(Ya Musa, onu gidip güzel kefenleyiniz.
Namazýný da kýlýp, öylece defnediniz.)

Musa aleyhisselam, Rabbinin bu emrini,
Yaptý ve daha sonra sorunca hikmetini,

Buyurdu ki: (Ya Musa, o, halkýn bildiðinden,
Daha günahkârdý da, af eyledim yine ben.

Çünkü o, bir zamanlar baktýðýnda Tevrat’a,
Habibimin methini görmüþtü o kitapta.

Kalbinde, Habibime muhabbet hasýl oldu.
O sahifeyi öpüp, sonra baþýna koydu.

Sevgili Habibime gösterdiði muhabbet,
Sebebiyle ben onu, ettim af ve maðfiret.)