Peygamber efendimiz tevazu sahibiydi.
Yine bu hasleti de büyük ve emsalsizdi.

Þunu teklif etti ki kendine cenâb-ý Hak:
(Yap Peygamberliðini ister melek olarak.)

Lakin O, buna bile olmadý müteveccih.
Kul olarak Peygamber olmayý etti tercih.

Yoksul ve fakirlerle oturup kalkýyordu.
Köleler davet etse, kabul buyuruyordu.

Buyurdu ki: (Ýsa'yý nasýl hýristiyanlar,
Uzun uzun methedip, övüyorlarsa onlar,

Beni de, onun gibi böyle methetmeyiniz.
Bana, Allah'ýn kulu ve Resulü deyiniz.)

Arpa ekmeði ile, içyaðýndan yapýlan,
Basit bir yemeðe de çaðrýlsaydý ne zaman,

Hiç tereddüt etmeden, kabul edip giderdi.
O kimsenin gönlünü yapar, memnun ederdi.

Sýrtýna, çok sade bir þilte vurulmuþ olan,
Bir deve üzerinde Hacca gitti bir zaman.

Oysa fakir deðildi o Sevgili Peygamber.
Memleketler fethetmiþ, almýþtý ganimetler.

Ve hatta bu Haccýnda, o Peygamber-i ziþân,
Yüz besili deveyi etmiþti kendi kurban.

Ancak mütevazýydý o Server-i kâinat.
Dünyalýðý olsa da, etmezdi hiç iltifat.

Nitekim O, Mekke'yi fethettiði gün bile,
Ordusu, ihtiþamla giriyorken þehire,

O, deve üzerinde geliyordu o zaman.
Baþý öne eðikti yine tevazuundan.

Ebu Hüreyre dahi anlatýr ki þöylece:
Çarþýya çýkmýþ idik ikimiz beraberce.

Pazardan öte beri alýp Fahr-i kâinat,
Satýcýya, parayý fazlaca verdi fakat.

Onun bu ihsanýndan, satýcý memnun kalýp,
Derhal öpmek istedi, ellerine kapanýp.

Lakin Peygamberimiz vermedi buna izin.
Buyurdu: (Bir sebep yok elimi öpmen için.

Çünkü ben, ne melikim ve ne de padiþahým.
Ben, sizin içinizden sadece bir insaným.)

Sonra, satýn aldýðý o þeyleri alarak,
Baþladý taþýmaya oradan ayrýlarak.

Ben taþýmak istedim, buyurdu ki: (Her kiþi,
Kendisi yapmalýdýr kendine ait iþi.)

O Server, emin, adil, doðru sözlü idi hem.
Ýtiraf etmiþlerdir bunu da cümle âlem.

Hatta Peygamberlikten önce de, herkes yine,
Hep (Muhammed-ül emin) derlerdi kendisine.

Ýslam’dan önce dahi, her hususta yine halk,
Onun hakemliðine baþvururdu muhakkak.