Hayâ sahibi idi o Server-i kainat.
Kimseyi kýrmamaya ederdi fazla dikkat.

Eðer bir Müslümanýn görseydi kusurunu,
Yüzüne söyleyip de, kýrmazdý asla onu.

Onun da bulunduðu mecliste, baþka zaman,
Ortaya söyler idi, asla isim anmadan.

Bir hadis-i þerifte buyurdu: (Hayâ, edep,
Ýnsanlara hayýr ve iyilik getirir hep.)

Yine bir hadisinde, o Server-i enbiya,
Þöyle buyurdular ki: (Ýmandan cüz'dür hayâ.)

Eshab, Resulullahýn saadethanesine,
Gelir, katýlýrlardý þerefli sohbetine.

Vakit ilerlese de, yine de Fahr-i cihan,
Onlara, (Kalkýn gidin!) demezdi hiç bir zaman.

O, hep güler yüzlüydü Eshabýna, ehline.
Sevip, yaklaþtýrýrdý herkesi birbirine.

Sevgili Eshabýný arar, ilgilenirdi.
Birini göremezse, derhal sual ederdi.

Hep iltifat ederdi yanýna kim gelirse.
Kimi çok sevdiðini, bilemezdi hiç kimse.

Bir þey isteyenlere, var ise veriyordu.
Yoksa, tatlý sözlerle gönlünü alýyordu.

Herkesin derdi ile, o Resul-i mücteba,
Ýlgilenip olurdu, onlara müþfik baba.

Kimseyi ayýplamaz, ardýndan laf etmezdi.
Kimseyi de lüzumsuz, boþ yere methetmezdi.

Hoþlanmadýðý bir þey görürse bir kimseden,
Eðer günah deðilse, gelirdi görmezlikten.

Nitekim bir âyette, mealen cenâb-ý Hak,
Buyurdu ki: (Onlara, davrandýn hep yumuþak.

Onlara kaba ve sert davransaydýn sen eðer,
Daðýlýrlar, yanýnda kalmazdý hiç kimseler.)

Bir kimse, ziyarete gelse kendilerini,
Verirdi o gelene, kendi minderlerini.

Ve oturmasý için, buyururdu iþaret.
Olandan ikram edip, gösterirdi muhabbet.

Sevgili Eshabýný çok sevip Fahr-i cihan,
Þaka bile yapardý onlarla bazý zaman.

Hatta (Ebu Hüreyre) ve (Ebu Türab) diye,
Künyeler de takardý bir kýsým sahabiye.

Bütün güzel ahlakýn canlý timsali olan,
Resulullah, kimseyi kýrmazdý hiç bir zaman.

Hiç kimsenin sözünü kesmezdi katiyetle.
Sözü bitene kadar, dinlerdi dikkat ile.

O kimse, kendi gitmek isteyinceye kadar,
Onunla sohbetini kesmezdi yine zinhar.