Peygamber efendimiz, doðru ve emin idi.
Zaten meþhur lakabý, (Muhammed-ül emin)di.

Resulün baþ düþmaný o Ebu Cehil bile,
Ýtiraf etti bunu bizzat kendi diliyle.

Zira Resulullaha, o bir gün þöyle dedi:
(Ya Muhammed, biz seni yalanlamýyoruz ki.

Doðru sözlü birisin aramýzda çünkü sen.
Yalan söylediðini iþitmedik katiyen.

Fakat o getirdiðin bir kitap var ya senin,
Ona inanmýyoruz, sana deðil, bilesin.)

Yine Bedir cenginde, henüz savaþtan önce,
Bir müþrik, Ebu Cehl’i gece yalnýz görünce,

Yanýna yaklaþarak, dedi: (Ya Eba Cehil!
Þurada ikimizden baþkasý mevcut deðil.

Sana, gizli olarak bir þey sormak isterim.
Ama doðru cevap ver, çok istirham ederim.)

Ebu Cehil kâfiri, dedi: (Haydi, sual et.
Ben, hakikat ne ise, söylerim sana elbet.)

O sordu ki: (Muhammed, doðru ve emin midir?
Yoksa aldatýcý ve yalancý biri midir?)

Ebu Cehil, o zaman dedi ki cevabýnda:
(O, doðru söyleyici bir kiþidir aslýnda.)

O, bu sefer sordu ki. (Peki biz, öyle ise,
Niçin savaþýyoruz böyle bir kimse ile?)

Dedi: (Biz, kendisine bir þey söylemiyoruz.
Getirdiði o dini yalnýz istemiyoruz.)

Yine henüz imana gelmeden Ebu Süfyan,
Yolu, Rum diyarýna uðramýþtý bir zaman.

Herakliyus öðrenip, çaðýrttý huzuruna.
Resulullah hakkýnda bir sual sordu ona.

Dedi ki: (Sizin bu gün, inkâr eylediðiniz,
Kimseyi, önceden de inkâr eder miydiniz?)

Dedi ki: (Hayýr asla, Onu doðru bilirdik.
Onu, her ihtilafta, hakem tayin ederdik.

Çünkü hiç rastlamadýk yalan söylediðine.
Bu yüzden inanýrdýk Onun her dediðine.)

Yine sahabilerden, Nadir bin Haris, gidip,
Ýnkârcý müþriklerin karþýsýna dikilip,

Þöyle hitab etti ki: (Yazýklar olsun size!
Ýman etmiyorsunuz siz Peygamberinize.

Halbuki düne kadar, Ona emin derdiniz.
Her hususta, her zaman, Ona güvenirdiniz.

Herhangi ihtilafla karþýlaþýnca yine,
Hemen baþvururdunuz Onun hakemliðine.

Þimdi O ayný þahýs, Hak’tan emir alarak,
Gelmiþtir aranýza bir Peygamber olarak.

Hatta gönderilmiþtir, O bilcümle cihana.
Niçin inanmazsýnýz þimdi ayný insana?)