Mizan’da günahlarý aðýr gelen müminler,
Topluca Cehenneme doðru sevk edilirler.

Ateþe yaklaþýnca korkup çekinirler pek.
Ve haykýrmak isterler (Ya Muhammed!) diyerek.

Lakin Malik’i görüp, onun azametinden,
Peygamberin ismini unuturlar aniden.

Sorar Malik onlara: (Siz hangi kavimsiniz?)
Derler ki: (Üstlerine Kur'an inen kavimiz.)

O der ki: (Muhammed'e inmiþ idi o Kur'an.)
Peygamberin ismini duyunca onlar ondan,

Hep birden haykýrýrlar ve derler ki: (Ýþte biz,
Muhammed ümmetinden günahkâr kimseleriz.)

Ve Malik'e derler ki: (Biraz izin ver bize.
Oturup aðlayalým þu feci halimize.)

Malik izin verince aðlarlar ki o kadar,
Sonunda gözlerinden yaþ yerine kan akar.

Malik der ki: (Ne güzel sizin bu aðlamanýz.
Ama keþke dünyada böyle aðlasaydýnýz.

O aðlama, ateþten korurdu belki sizi.
Lakin bu aðlamanýn þimdi yok faidesi.)

Sonra bir zebaniye verir ki bir talimat,
(Sen bu Müslümanlarýn hepsini ateþe at!)

Ve lakin Cehenneme düþerken o müminler,
(La ilahe illallah!) diye feryat ederler.

Kelime-i tevhidin sesi ile o ara,
Ateþ, o müminlerden kaçar çok uzaklara.

Malik bunu görünce, emir verir ki: (Ya Nar!
Tut bu müminleri ki, çok günahkârdýr bunlar.)

Ateþ der ki: (Ey Malik, ben tutacaðým, fakat,
La ilahe illallah diyorlar bu cemaat.)

Bir daha emir verir onlarý tutsun diye.
Lakin ateþ, onlardan kaçar yine geriye.

Malik der ki: (Ey ateþ, tut ki o kimseleri,
Zira Hak teâlânýn böyledir bize emri.)

O zaman müminleri ateþ gelir yakalar.
Günahlarýna göre, az veya fazla yakar.

Malik der: (Yüzlerini yakma ki þimdi hele,
Zira secde ettiler Allah'a o yüzlerle.

Yine kalblerini de yakma ki hiç onlarýn,
Zira o gönüllerde, nuru parlar imanýn.)

Hak teâlâ, Cibril'e buyurur ki: (Git hemen!
Ümmet-i Muhammed’in sor halini Malik'ten).

Malik der: (Pek fenadýr, dayanýlmaz buna hiç.
Yandý her taraflarý yüz ve kalbleri hariç.

Bu yerlerde, imanýn nuru olduðu için,
Buralarý yakmaya gücü yoktur ateþin.)

Cibril der ki: (Kaldýr da bir an perdelerini,
Müþahede edeyim ben dahi hallerini.)

Malik talimat verir görevli bir meleðe:
(Cehennem perdesini Cibril'e kaldýr!) diye.

Perde aralanýnca, azap çeken müminler,
Cebrail’i görerek, pek fazla sevinirler.

Ve derler ki: (Ey Malik, kim ki bu sahib-kemal,
Zira biz, hiç görmedik böyle güzel bir cemal.)

Der ki: (Bu Cibril'dir ki, sahiptir çok haslete.
Vahiy getirir idi hazret-i Muhammed'e.)

Onlar, Resulullahýn ismini duyar duymaz,
Hep birden baðýrarak ederler þöyle niyaz:

(Ey Cebrail, Resule bir selam ilet bizden.
Ve acil haber götür Ona þu halimizden.)

Cibril, üzüntü ile oradan ayrýlarak,
Huzur-u ilahiye varýr mahzun olarak.

Hak teâlâ, Cibril'e sorar ki þu suali:
(Ümmet-i Muhammed'in nasýldýr þimdi hali?)

O der ki: (Çok fenadýr, hepsi ateþ içinde.
Yanmýþ her taraflarý Cehennem ateþinde.)

Hak teâlâ buyurur: (Ya Cebrail, sen hemen,
Haber ver Habibime onlarýn hallerinden.)

Cibril, Resulullahýn huzuruna giderek,
Ümmetinin halini nakleder üzülerek.

O zaman Resulullah, varýr Arþ-ý a’laya.
Ve secdeye kapanýr Allahü teâlâya.

Rabbimiz buyurur ki: (Secdeden kalk ve iste!
Derhal kabul olunur, dileðin her ne ise.)

Arz eder ki: (Ya Rabbi, ümmetin asileri,
Ateþte yanýyorlar, pek fenadýr halleri.

Tek dileðim þudur ki kerem ve ihsanýndan,
Azad eyle onlarý Cehennem azabýndan.)

Hak teâlâ buyurur: (Ey þefkati bol Resul!
Ne ki benden istedin, indimde oldu makbul.

Onlardan kim diyorsa, La ilahe illallah,
Çýkar hemen ateþten, bulsunlar Nar’dan felah.)

Oradan ayrýlarak Resul aleyhisselam,
Cehenneme gelir ve Malik’e verir selam.

Malik, tazim ederek kalkar hemen ayaða.
Gösterir Cehennemi Resul-i Müctebaya.

Peygamber-i ziþâný görünce ehl-i iman,
Hep birden Ona karþý ederler ah-u figan.

Derler: (Ya Resulallah, pek fenadýr halimiz.
Cehennem ateþinde yandý her yerlerimiz.)

O Server çok üzülüp, hemen bunun peþinden,
Kurtarýr cümlesini Cehennem ateþinden.

Kâfirler görür görmez, onlarý böyle mesrur,
Hayýflanýr, üzülür, olurlar hep bi-huzur.

Derler ki: (Keþke biz de, olsaydýk ehl-i iman,
Biz dahi onlar gibi kurtulsaydýk buradan.)