Sahabe-i kiramdan Cafer ibni Muhammed,
Resulullah hakkýnda eder þöyle rivayet.

Der ki: Resul-i ekrem hastalandý bir kere.
Cebrail haber alýp, geldi Onu görmeye.

Getirdiði meyveden alýr almaz o Server,
Zikretmeye baþladý elinde o meyveler.

Enes bin Malik dahi anlatýr þöyle bizzat:
Bir gün, Uhud daðýna çýktý Fahr-i kâinat.

Sallanmaya baþladý Uhud daðý tam o an.
Daða, þöyle seslendi Resulullah o zaman:

(Ya Uhud sakin ol ki, þu anda üzerinde,
Bir Peygamber, bir Sýddîk, Þehid vardýr iki de.)

Bu nidasý üstüne Allah'ýn Habibinin,
Uhud’un sallanmasý durdu ve oldu sakin.

Bir gün de Resulullah, müþriklerin þerrinden,
Selamet bulmak için, çýktý Mekke þehrinden.

Önce Sebir daðýna çýkmýþtý ki, o anda,
O daðdan, kendisine geldi þöyle bir nida:

(Ey Allah'ýn Resulü, in benim üzerimden.
Daha emin bir yere gidiver bu zeminden.

Zira benim üstümde, müþrikler sana zarar,
Verirlerse, korkarým Rabbim beni azarlar.)

Abdullah bin Abbas da naklediyor ki bizzat:
Mekke'yi fethedince o Server-i kâinat,

Mekke'nin çevresinde taþtan veya tahtadan,
Yapýlmýþ, çok sayýda putlar vardý o zaman.

Resulullah, Kur'andan okuyup iki âyet,
Asasýyla putlara eyledi bir iþaret.

Asanýn gösterdiði o putlar, birer birer,
Yüzleri üzerine yerlere devrildiler.

Yine Ebu Talip’le Resulullah, bir kere,
Oniki yaþlarýnda çýkmýþtý bir sefere.

Busra'ya vardýlar ki, Resul ve Ebu Talip,
Orda, Bahira diye yaþýyordu bir rahip.

Bu zat okumuþtu ki semavi kitaplardan:
Ahir zaman Nebisi bir gün geçer buradan.

Hem de o Peygamberin çok alametlerini,
Öðrenmiþ, bekliyordu her gün teþriflerini.

Belki o Peygamberle görüþürüm diyerek,
Beklerdi manastýrda gece gün demiyerek.

Yýllardýr gördüyse de pek çok kafileleri,
Fakat görememiþti malum alametleri.

Ve nihayet gördü ki, bir kervaný ilerden,
Bir bulut geliyordu kervanýn üzerinden.

Heyecanla irkilip, dikkatle baktý yine.
Taþlar selam verirdi, kervandaki birine.

Aðaçlar, bir kimseye doðru eðiliyordu.
Bildi ki ahir zaman Nebisi geliyordu.