Resulün kýymetini, insanlar deðil yalnýz,
Bütün hayvanat dahi bilirdi istisnasýz.

Uçmadýklarý gibi kuþlar Kâbe üstünden,
Onun üzerinden de uçmazlardý edebten.

Yine Peygamberimiz, Mirac'ta hem o gece,
Allahü teâlâya sual etti þöylece:

(Ya Rabbi, Cebrail'e altýyüz kanat verdin.
Bunun mukabilinde bana ne ihsan ettin?)

Hak teâlâ cevaben Sevgili Peygambere,
Buyurdu: (Senin bir tek saç kýlýn, bana göre,

Cebrail’in altýyüz kanadýna nazaran,
Daha çok kýymetli ve sevgilidir her zaman.)

Yine Halid bin Velid hazretlerinin dahi,
Bir baþlýðý var idi, pek çok deðer verdiði.

Onu, hangi savaþta örtse idi o eðer,
Düþmanlarýna karþý olurdu hep muzaffer.

Ve lakin o baþlýðý kaybedince o bir gün,
Oldu bunun yüzünden çok mükedder ve üzgün.

Dediler: (Kaybettiðin, bir baþlýk deðil midir?
Öyle ise, bu kadar üzülmek peki nedir?)

Dedi ki: (Bu üzülmem, çok azdýr bunun için.
Zira siz bilmezsiniz hikmetini bu iþin.

O baþlýðýn içinde, o Serverin saçýndan,
Bir mübarek kýl vardý, üzülmem iþte bundan.

O baþlýk, hangi harpte bulunsaydý baþýmda,
Muzaffer oluyordum mutlak o savaþýmda.

Bütün baþarýlarým, bundandýr iþte benim.
Kaybettim þimdi onu, nasýl üzülmeyeyim?)

Yine Resulullahýn o mübarek cemali,
Nurluydu ondördüncü bir dolunay misali.

Hazret-i Aiþe’nin evine geldi bir gün.
Bakýp güldü Aiþe yüzüne o Resulün.

Ne için güldüðünü sual etti o Server.
Aiþe validemiz izah etti bu sefer.

Dedi: (Ya Resulallah, bugün bir elbiseyi,
Dikerken, düþürmüþtüm elimdeki iðneyi.

Çok aradým ise de, bulamamýþtým yine.
Sen içeri girince, bulundu þimdi iðne.

Öyle aydýnlandý ki nurundan zira evim,
Ýðneyi, rahatlýkla gördüm ve alýverdim.)

Bunlarý arz edince Aiþe validemiz,
Aðlamaya baþladý Peygamber efendimiz.

Sebebini sorunca, buyurdu ki o zaman:
(Ya Aiþe, mahþeri hatýrladým ben þu an.

Þöyle ki, ümmetimden o gün bazý kimseler,
Benim bu cemalimi hiç göremeyecekler.

Ýþte o ümmetimin halini hatýrladým.
Onlarýn durumuna üzüldüm de aðladým.)