Bir gün Peygamberimiz, abdest aldý sahrada.
Ve ayakkabýsýný giyeceði sýrada,

Yukardan bir kuþ gelip, bir tanesini aldý.
Ve o ayakkabýyla birlikte havalandý.

Resulullah o kuþa bakýyorken, bu kere,
Ayakkabý içinden bir yýlan düþtü yere.

Sonra da o pabucu, kuþ getirip tekrardan,
Aldýðý yere koyup, uzaklaþtý oradan.

Yine Peygamberimiz, gazalarda, çöllerde,
Bilhassa tehlikeli zaman ve mahallerde,

Kendini muhafaza etmek için düþmandan,
Bekçi ve muhafýzlar koyardý çoðu zaman.

Ne zaman ki bir âyet inince o Servere,
Artýk lüzum kalmadý muhafýz kimselere.

Zira buyuruldu ki o âyette mealen:
(Seni, Allah hýfzeder insanlarýn þerrinden.)

Yine Resulullahýn mübarek bedenine,
Deðen bir þey, yanmazdý, ateþe girse bile.

Ve nitekim Enes bin Malik’in bir mendili,
Vardý, Resulullahýn hediye eylediði.

O mendil kirlenince, ateþe atýyordu.
Kirleri temizlenip, kendisi yanmýyordu.

Selman-ý Farisi de, önce mecusi iken,
Sonunda iman edip, oldu sahabilerden.

O der ki: Bir Ýsevi âlimi, bana bir gün,
Þu üç alametini bildirmiþti Resulün:

(Sadaka almaz ama, kabul eder hediye.
Sýrtýnda bir ben vardýr, mühr-ü nübüvvet diye.)

Ben bunu öðrenince, bir miktar hurma aldým.
Gidip, Resulullahýn huzurlarýna vardým.

Dedim: (Bu sadakadýr, lütfen kabul ediniz.
Arkadaþlarýnýzla beraberce yiyiniz.)

Eshabýný çaðýrýp, buyurdu: (Yiyin bundan.)
Ve lakin hiç yemedi kendisi o hurmadan.

Bu, birinci delildi Peygamber olduðuna.
Az hurma daha alýp, vardým huzurlarýna.

O bir avuç hurmayý çýkarýp takdim ettim.
Dedim ki: (Bu hurmalar, hediyedir efendim.)

Çaðýrdý Sahabeyi huzuruna bu sefer.
Ve yedi kendisi de Eshabiyle beraber.

Yirmibeþ tane idi o hurmalar vallahi.
Çekirdekleri saydým, fazlaydý bin’den dahi.

Ertesi gün, Resulün yanýna gittim yine.
O ise gidiyordu bir mevtanýn defnine.

Mühr-ü nübüvvetini görmekti arzum o gün.
Bu niyetle yanýna yaklaþtým o Resulün.

Muradýmý anlayýp, kaldýrdý gömleðini.
Görmekle þereflendim Mühr-ü nübüvvetini.