Sahabe-i kiramdan Huzeyme hazretleri,
Diyor ki: Gördüm bir gün hazret-i Peygamberi.

Buyurdu: (Ya Huzeyme, bir rüya gördüm ki ben,
Eshabým Buheyra’yý fethetmiþti tamamen.

Ve hatta kumandanýn kýzý Nesimayý da,
Esir almýþlar idi Eshabým o esnada.

Beyaz deveye binmiþ, þöyleydi kýyafeti.
Hak teâlâ ilerde, nasib eder bu fethi.)

Resulullahtan böyle bir müjde iþitince,
Huzeyme hazretleri sual etti þöylece:

(Ben dahi o gazada hazýr bulunur isem,
Buyurduðunuz hatun, olsun mu benim kölem?)

Resulullah cevaben buyurdular ki: (Evet.
Nesima, harpten sonra verilsin sana elbet.)

Bu hadiseden sonra, yýllar geçti aradan.
Hatta Peygamberimiz, göç etti bu dünyadan.

Hazret-i Ebu Bekrin devrinde, bir gün yine,
Çýktý Ýslam ordusu, Buheyra’nýn fethine.

Halid bin Velid idi bu orduya kumandan.
Hazret-i Huzeyme de orduda vardý o an.

Kendisi anlatýr ki: Nihayet bitti sefer.
Allah'ýn yardýmýyla fetih oldu müyesser.

Ben, esirler içinde bir kadýný görünce,
Seneler öncesini hatýrladým hemence.

Zira bir vaadi vardý, bana Resulullahýn.
Düþündüm: Budur iþte, buyurulan o kadýn.

O günü hatýrlayýp, bir hayli duygulandým.
Ve Peygamberimizi düþünüp çok aðladým.

Ve hemen Nesima’yý indirip o deveden,
Baþkumandan Halid'in yanýna vardým hemen.

Söyleyip kendisine, Resulün o sözünü,
Dedim: (Bana vermiþti Nesima'yý o günü.)

Bana, (Þahidin var mý?) diye sual edince,
Sahabeden üç kiþi, þahid oldu hemence.

O zaman tasdik edip, anlattýðým vak’ayý,
Bana teslim eyledi hemence Nesima’yý.

Bir gün de, bir kaç kiþi, bir koyun sürüsüyle,
Bir þey arz etmek için, geldiler o Resule.

Dediler: (Çok fazladýr bizim koyunlarýmýz.
Baþkalarýnýnkiyle karýþýr bunlar yalnýz.

Karýþmamasý için, baþka bir sürü ile,
Ne tedbir almamýzý, edersiniz tavsiye?)

Resulullah o zaman, bakýp koyunlarýna,
Bir iþaret buyurdu sonra kulaklarýna.

O anda, sürüdeki koyunlarýn tamamen,
Kulaklarýnýn rengi, siyaha döndü hemen.

O günden itibaren, o nesilden koyunlar,
Hep siyah kulaklýdýr zamanýmýza kadar.